Walc pożegnalny

Ktoś powiedział kiedyś, że ta książka zaczyna się jak wodewil a kończy jak Biesy. Trudno o celniejsze podsumowanie całości. Bo powieść Kundery jest właśnie tak rozpięta między skrajnościami. Pogodny początek w uroczym staroświeckim uzdrowisku dla pań mających problemy z płodnością nie zdradza jeszcze dramatu, jaki tutaj się rozegra. Byłby to dylemat moralny godny tragedii Szekspira. Ale nie w dzisiejszych czasach. Te bowiem pozbawiły człowieka dawnej godności i dziś to co tragiczne staje się absurdalną, czarną komedią pomyłek. Widać to w petli wzajemnych powiązań, jakie łączą głównych bohaterów. Postacie te, choć każda posiada silnie zarysowaną indywidualność, w efekcie okazują się groteskowymi kukiełkami, którymi, niczym antyczne fatum steruje nieprzewidywalny los. W gruncie rzeczy on jest tutaj najważniejszy i o nim jest ta książka.