Nieznośna lekkość bytu

Jest to moje drugie spotkanie z Milanen Kunderą i o ile pierwszy kontakt z tym pisarzem, za sprawą powieści „Księga śmiechu i zapomnienia”, wypadł bardzo dobrze, lecz mimo wszystko, nie wstrząsnął mną, o tyle „Nieznośna lekkość bytu” rozbiła mnie w drobiazgi i sprawiła, że świat postrzegam inaczej, w szczególności: świat relacji damsko-męskich wraz z ich subtelnościami, zawiłościami, wzlotami i upadkami. Tak pięknie i szczegółowo, jednocześnie w sposób niezwykle ciekawy, nie zrobił tego nawet sam Lew Tołstoj w „Annie Kareninie” (mojej ukochanej powieści),zewnętrznie, powierzchownie- tak, ale nie tak precyzyjnie i perfekcyjnie, jak zrobił to Kundera. Powyższe dzieło to nie tylko literatura obyczajowa to także wielkie kompendium psychologiczne człowieka, a nawet ludzkości. Wydawać by się mogło, a może nawet wielu jest tego zdania: cóż takiego wielkiego w relacjach na linii: Kobieta- mężczyzna i o co tyle hałasu, nad czym się tak rozpisywać i czym się tak zachwycać ? . Tak myślącym, odradzam czytanie tego arcydzieła, bo i tak niczego nie zrozumieją. Relacje na linii kobieta-mężczyzna to fundament, od nich wszystko się zaczyna i na nich wszystko, co ziemskie się kończy i nie bez powodu Ewa z Adamem rozpoczyna opis dziejów ludzkości w biblijnej interpretacji, nie bez powodu Parys porywa piękną Helenę, rozpoczynając tym dziesięcioletnią wojnę trojańską, nie bez powodu Petrarka przez całe dziesięciolecia pisał sonety do Laury i nie bez powodu Szekspir opiewał w swym dramacie wielką miłość Romea do Julii. To wszystko nie przypadek. Relacje na linii mężczyzna-kobieta -to oś, wokół której życie człowiecze się obraca. W większości przypadków obraca się powoli, niespiesznie, w odpowiednim tempie i z odpowiednim rytmem, wydając dobre owoce, a innym razem tak jak w „Nieznośnej lekkości bytu” wiruje jak szalone, na granicy wypadnięcia z torów, szarpiąc przy tym niemiłosiernie, a niekiedy wypada z tych torów, niszcząc wszystko wokół, raniąc tych, którzy znajdują się najbliżej rozszalałej machiny namiętności: naginającej dość często dla swoich potrzeb wszelkie zasady etyczne, oraz reguły relacji międzyludzkich, wpadając tym samym w niebezpieczne wibracje prowadzące w konsekwencji do upadku lub nawet samozagłady. Powyższe arcydzieło, nie należy do kategorii „łatwych, lekkich i przyjemnych”, bo zakres, oraz ważkość poruszanych tematów nie jest: ani łatwy, ani lekki i nie zawsze przyjemny, po prostu samo życie, w którym: „Piękne są tylko chwile” a wiatr wiejący w oczy nie należy do rzadkości. Myślą przewodnią tej książki, w głównej mierze są: zawiłe i skomplikowane relacje, na linii: kobieta-mężczyzna, mąż-kochanka, żona-kochanek itp.konfiguracje, ale nie brak w tym dziele również: głębszych, trafnych przemyśleń filozoficznych, jak również odniesienia się pisarza do sytuacji politycznej w ówczesnej Czechosłowacji, oraz jasnego zadeklarowania, po której stronie barykady stoi. Polecam: pozycja obowiązkowa dla każdego, kto poszukuje ponadprzeciętności i pragnie znaleźć ponadprzeciętność.