Kolacja dla wroga

Ciekawe doświadczenie czytelnicze, bo Ismail Kadare jest pisarzem albańskim. Taka literatura to prawie egzotyka. Mimo iż Albania leży w Europie, dopiero od niedawna bliżej ją poznajemy. Długo była dla nas krajem za zasłoną. Jeszcze tam nie byłam, ale ten kraj mnie fascynuje, szczególnie jego górzyste i mało uczęszczane rejony. Ten bałkański kocioł kultur, narodowości, klanów, historycznych zatargów wciąga. Nie do końca oczywista jest też proza autora. Częściowo bardzo realna, bo opowiada o pewnym wydarzeniu - kolacji wydanej przez albańskiego lekarza z Gjiokastry w 1943 roku dla nazisty, przyjaciela z czasów studiów w Niemczech. Sporo z tej nocy osłania tajemnica. Realne wydarzenia zaczynają się mieszać ze snami, marzeniami, wyobrażeniami i prawda się zaciera. Dalsza część książki pokazuje już lata powojenne, rządy totalitarne, schemat myślenia komunistów, brutalne przesłuchania, które mają doprowadzić do naginania prawdy na korzyść systemu. Przypominane zostają zbiorowe represje bezpośrednio po śmierci Stalina wobec tych, którzy nie dość rozpaczali po jego stracie. Zainteresowała mnie proza autora, szczególnie pod kątem tego jakie są inne jego książki - podobne w klimacie, czy też może zupełnie inne.