Wyścig śmierci

Konie nigdy nie należały do mojego świata. Podziwiałam je. Napawały mnie lękiem. Takie wielkie mocne,ze stalowymi mięśniami pod skórą,z rozwianą grzywą. Dziwne rżenie przyprawia o dreszcz,i te oczy...oczy,które zdają się widzieć więcej,zaglądać w głąb ciebie... Wzbudzały we mnie lęk i niepewność krążąc gdzieś na obrzeżach mojej jaźni. Ta książka wiele zmieniła. Całe moje podejście i podziw okazały się dość mdłe,jakby za mgłą. Nie można zachłysnąć się z zachwytu,jeśli się czegoś nie zna. Nie można czuć,nie czując drgających mięśni pod dłonią. Nie można. Nigdy więcej nie przeczytam tej książki i ta świadomość jest dość gorzka w posmaku. Nie dlatego,że jest do niczego. Nigdy więcej nie poczuję tego co za pierwszym razem... Rozczarowanie,że opowieść kluczy w miejscu. Zadowolenie,że oto dwoje młodych ludzi,powoli z dnia na dzień nabiera do siebie zaufania i nie tylko... Strach,bo morze i żyjące w nim konie morskie to mieszanka piękna,spokoju i śmierci. Duma,bo jedna drobna rudowłosa dziewczyna,zmieniła raz na zawsze Wyścig Skorpiona. Zdziwienie,gdyż nie spodziewałam się,że koniec będzie jak nagła,szybka ulewa,oczy były z każdą sekundą coraz bardziej mokre od łez. Smutek,że po ostatnich słowach nie pozostało mi nic więcej jak tylko zamknąć książkę. Jeśli jesteś przywiązani do żywiołowej akcji,która pogania chęć do czytania coraz to szybciej i szybciej - odpuść sobie tę książkę! "Wyścig śmierci"jest jak poranek na plaży. Dosięga cię chłód wiejący znad morza. Przenika cię tak,że żałujesz iż twoje okrycie nie jest grubsze. Morze przed tobą jest ciche i uśpione. Mgła powoli ulatuje w nieznanym kierunku. Siadasz na piasku z podkulonymi nogami i wypatrujesz...wypatrujesz oznak życia przed sobą. Czekasz na wzburzenie wody. Chcesz zerwać się z miejsca czując gwałtowne bicie serca,aż w gardle. Chcesz czuć pierwotną ekscytację i strach. Chcesz dojrzeć w oddali wyłaniający się z morskiej wzburzonej gardzieli koński łeb... Eich uisce - poczujcie smak tych słów na języku. Czy naprawdę muszę dodawać coś jeszcze?!