Waleczna

Od dawna chciałam przeczytać jakąś książkę z tej ,,disneyowej” serii wydawnictwa Olesiejuk. Wybór ,,Walecznej” na pierwszy traf był dość przypadkowy, bo lubię ,,Meridę Waleczną”, ale nie jest ona w moim top filmów Disneya. Niemniej były to okolice Halloween, więc zdaje się idealny czas na powieść osadzoną w Szkocji. Od wydarzeń z filmu minęło kilka lat. Rodzina Meridy zaakceptowała, że dziewczyna nie ma zamiaru prowadzić typowego życia księżniczki i prowadzi szczęśliwe życie w zamku DunBroch. Wszystko zminia się, gdy w wigilię Bożego Narodzenia Meridzie ukazują się dwa celtyckie bóstwa – Cailleach i Feradach. Od nich księżniczka dowiaduje się, że jej dom zostanie zniszczony, chyba że w ciągu roku nastąpi w nim jakaś zmiana. Liczyłam na przyjemną rozrywkę i dostałam chyba więcej niż oczekiwałam. Bardzo spodobał mi się pomysł autorki – nie jest to klasyczna baśń odnosząca się tylko do tego, co zaprezentował Disney. Stiefvater pokazała w ,,Drżeniu” i ,,Królu kruków”, że potrafi tworzyć klimat i tutaj świetnie nawiązała do kultury i mitologii Celtów. ,,Waleczna” nie jest powieścią historyczną, ale jest mocno osadzona w realiach, autorka nie ucieka przed tematami zmian na wyspie, relacji między pogaństwem a chrześcijaństwem, łączenia plemion, co w jakiś przewrotny sposób daje tej historii swego rodzaju realizm. Autorka kreśli też mocniej to, jak mogła wyglądać działalność polityczna rodziny z DunBroch i losy Elinor, zanim stała się królową, więc chociaż znajomość filmu będzie mile widziana, to nie jest to zwykły dodatek, a pełnoprawna, rozbudowana opowieść. Wspominam milion pięćset sto dziewięćset razy – mam ostatnio problem z wątkami romantycznymi, coraz trudniej znaleźć mi taki, gdzie naprawdę będę przeżywać relację bohaterów. Tutaj tak było. Więź, jaka nawiązuje się między Meridą a Feradachem, jest intrygująca, inna, z jednej strony moim zdaniem wzorcowo ograny jest tu motyw ,,zakochania w złoczyńcy”, a zarazem nie jest oczywisty, właściwie bardziej musimy sobie wyobrażać, czy dzieje się między nimi coś więcej. Przypominała mi to nieco relację między Wasią i Morozkiem w Trylogii Zimowej Nocy. W ogóle motyw bóstw został ciekawie ograny – są zdecydowanie ,,nieludzcy”, nasz świat jest dla nich czymś obcym, nawet współczucie czy zrozumienie jest tu okazywane z góry. Zakończenie jest lekko otwarte, nie zostawia z typową satysfakcją, ale znając politykę Disneya, może doczekamy się kontynuacji filmu, więc może chodziło tu o zachowanie statusu quo. Myślę, że to dobra pozycja do polecenia na jesień – nie tylko dla fanów ,,Meridy Walecznej”, ale też nieoczywistych wątków romantycznych, celtyckich klimatów i takiej ,,jesiennej” aury w książkach. ,, Zmiany nie mierzy się wzrostem i nowym dachem nad głową. Zmiana odbywa się w sercu, w sposobie myślenia, w nawigowaniu po świecie.”