Grzesznik

,,Grzesznik” należy do cyklu Maggie Stiefvater o wilkołakach z Mercy Falls, ale nie jest typową kontynuacją. Głównymi bohaterami nie są już Sam i Grace, ale ich przyjaciele – Cole i Isabelle. Nie mamy już również do czynienia z powieścią o wilkołakach, ,,Grzesznikowi” bliżej jest do współczesnego New Adoult. Cole niegdyś był liderem zespołu Narkotika jednak nie dało mu to szczęścia i satysfakcji, chłopak wpadł w depresję i narkotyki, a ucieczką od rzeczywistości okazała się przemiana w wilka. Teraz Cole powraca na scenę muzyczną w Los Angeles po kilku latach podczas których świat był przekonany o śmierci muzyka. Jednak Cole ma też inne powody by odwiedzić LA – tu studiuje Isabel, dziewczyna z którą poczuł niezwykłą więź, jednak trudne charaktery ich obojga uniemożliwiły im zdrowy związek. Teraz Cole chce pokazać Isabel, że jest innym człowiekiem i potrafi troszczyć się o drugą osobę. Czy dziewczyna będzie jednak w stanie mu zaufać i obdarzyć uczuciem? Powtórzę jeszcze raz - ,,Grzesznik” nie jest już powieścią fantasy ani paranormal. To jest romans obyczajowy z małą domieszką fantastyki, naprawdę malutką, bo nawet kiedy pojawia się wątek likantropii Cole’a to jest on bardziej związany z poszukiwaniem przez chłopaka zapomnienia i adrenaliny. I chociaż nie mam nic do New Adoult czy Young Adoult, lubię i czytam te gatunki, tak początkowo tutaj naprawdę trudno było mi się przestawić. Zwłaszcza, że jak dla mnie Stiefvater lepiej odnajduje się w fantastyce, zdecydowanie wątki magiczne i mitologiczne to jej domena. W obyczajówce radzi sobie gorzej, nie dlatego że sama historia jest zła, jest po prostu nieco schematyczna i ,,dramogenna”. Ciągłe powroty i rozstania głównych bohaterów oraz ich brak chęci do szczerej rozmowy mogą irytować chociaż jeśli znacie moje poprzednie recenzje, to wiecie, że bardzo lubię ship Cole’a i Isabel. Nie znaczy to jednak, że ,,Grzesznik” jest zły(ile razy ja to napiszę w recenzji przeciętnej książki?). Zdecydowanie mocnym punktem jest tu relacja Cole’a i Isabel oraz ich charaktery. Nie przypominają oni romantycznych, subtelnych Sama i Grace – są gniewni, cyniczni i doświadczeni przez los. Ich uczucie również nie jest czymś słodkim i uroczym, zaczęło się od fizycznej fascynacji. Oboje są świadomi, że ich miłość nie jest idealna, że może uczynić ich lepszymi, ale i pogrążyć. Isabel nawet zazdrości Grace i Samowi, że ich relacja jest nieskazitelna i nienaruszona. Mimo to uczucie Cole’a i Isabel porusza – bo nawet jeśli go nie chcą, to nie mogą się przed nim uwolnić i chociaż potrafią się ranić i zwodzić, to umieją być też wobec siebie czuli i kochani(ich relacja baaardzo kojarzy mi się z Geraltem i Yennefer z ,,Wiedźmina”). Naprawdę fajnie się obserwowało ich wzajemne zmagania i to, że ostatecznie nie byli w stanie z siebie zrezygnować, nawet jeśli wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazywały, że ich związek nie przyniesie nic dobrego. To uczucie jest bardzo ,,chemiczne”, z dużą dawką magnetyzmu i przyciągania, a Stiefvater naprawdę dobrze to oddała. Wspomnę jeszcze o scenach erotycznych – są naprawdę ładne, może nie jakieś super poetyckie, ale naprawdę ładne, zmysłowe, a nie żenujące. Myślę, że warto przeczytać ,,Grzesznika” – nawet jeśli nie jest to najlepsza książka Maggie Stiefvater, to jeśli polubiliście ,,Drżenie”, to tutaj też znajdziecie trochę tego klimatu. Polecam. ,, Czy to miało znaczenie, że człowiek się zmienił, jeśli nikt w tę zmianę nie wierzył?”