V.

Nie wiem, czy jesteś jeszcze człowiekiem, czy już tylko przepływem danych w sztucznym wspomnieniu. Lecz jeśli kiedykolwiek znajdziesz tę książkę, przetrzyj kurz i wejdź w tę opowieść jak z chaosu próbowaliśmy wyłapać wzorce. A może to tylko notatnik paranoika, labirynt, w którym sens stale się wymyka? V. = ładna kobieta zrobiona z części zapasowych i wspomnień o wojnie. V. = koniec alfabetu. Początek archiwum. V. = ∆ informacji × paranoja² ÷ Martini. V. = maska nałożona na maskę, która udaje twarz. V. = „to coś”, co leży pod podszewką języka. Późnym wieczorem w Café des Etrangers, gdzie ściany były wytapetowane pismem wymarłych plemion, a likier podawano w miniaturowych trumnach, siedzieli oni: Profane tańczący z aligatorami, Stencil kartograf nieistniejących narracji, i Paola, która właśnie wymyśliła wspomnienie. Przez okno przeleciał gołąb z peryskopem zamiast głowy. — Myślisz, że V. to osoba? — spytała, drapiąc się po lewym łopatkowym hologramie. — Może — powiedział Stencil, rozlewając swoją duszę do trumienki. — Ale może to tylko punkt zbieżny. Wiesz, jak miejsce, w którym historia zakrzywia się w literę.