Tęcza grawitacji

Tyle się nasłuchałam, że to takie dobre. A tymczasem styl nie przekonał mnie wcale. Książka nuży, jest o niczym niemal. Narracja odpycha i czyni treść trudną w odbiorze. Niby arcydzieło – tak mówią i piszą – mętne i niestrawne jednak. Gdy czytelnik ma już nadzieję, że coś zacznie tu stykać i nada trajektorii tym zdaniom, tej nieciekawej historii, znów nadchodzi marazm i rozprzężenie, nowa odsłona, która bierze się znikąd, kolejne słowo i zdania, dla zapełnienia stron – treść dziwna, drętwa, sztucznie napęczniała, czerstwa, wydziwiona, nijaka. I nie jest tak, że to całkiem złe i bez pomysłu lub polotu. Ale jednak nie dla mnie. Można się zamęczyć. Tylko, po co? Szkoda czasu raczej…