Spotkanie po latach

Ktoś napisał przede mną, że ta powieść nadawałaby się na książkę motywacyjną, rozwojową. I ja również miałam takie wrażenie. Niestety przyjaciółka Ola, która nie była psychologiem, a pretendowała do tej roli, wyznaczała zadania głównej bohaterce zmierzające do zwiększenia wiary w siebie. Pomysł na powieść sam w sobie fajny, ale niezbyt podobała mi się forma w jakiej został przedstawiony. Pamiętnik i poradnik w jednym. Nawet na samym spotkaniu klasowym osoby, które spotkała Marta były zbyt idealne. Doświadczone przez życie, ale idealne. Pogodzone ze sobą, pozbawione fałszu, miłe sympatyczne, dobre i pełne wdzięczności. Serio??? W prawdziwym życiu tak nie ma. Bardzo lubię powieści Dagmary Rek, ale tym razem niezbyt mi podeszła. Jeden punkt więcej tj. w sumie 6 za sympatię do autorki.