Osiedlowy monitoring. Powrót Halinki. Tom 2

Powieść komediowa, kryminał w niewielkim stopniu, obyczajówka, fikcja literacka. Drugi tom. Okładka miękka ze skrzydełkami. Dobry papier. Wyrazisty druk. Druga część zdecydowanie lepsza od poprzedniej. Można ją nawet czytać osobno. Nie jest to jednak tak bardzo śmieszne , by wywoływało uśmiech księżycowy na twarzy , a co dopiero rechot. Główna bohaterka Halina Marchwicka z domu Konfitura ma taki sam wredny charakter. Pod tym względem nic się nie zmieniło. Wścibska baba, niucha wszystko i wszędzie niby dla dobra ogółu mieszkańców dzielnicy. Ma niewyparzony język, dokucza innym, wywyższając siebie pod niebiosa. Oczywiście swoją osobę traktuje jako personę nr.1, a reszta to plebs , niższy sort. Zapomina ,że wszyscy są równi i nie można nikogo poniżać, chociażby dlatego , że ten ktoś zajmuje się sprzątaniem klatek schodowych. Wszystko ją obchodzi, kto i jak ma urządzone mieszkanie, kto segreguje nieprawidłowo śmieci, kto nie sprząta po swoim psie, itp. Wszystko jej przeszkadza, trzaskanie drzwiami, bieganie po schodach, krzyki dzieciaczków, stukot obcasów po podeście na klatce schodowej. Wszędzie wietrzy podstęp, szpieguje innych , zbiera wszystkie ploty z osiedla i przemaglowuje dalej informacje. W tej części Halinka stawia sobie za punkt honoru gwiazdorzenie. Ma niesamowite parcie na szkło. Jej talenty ujawniają się na wycieczce w Sandomierzu. Tam też pokazuje swoje rogi. Znęca się nad niewinnym personelem hotelu, w którym się zatrzymała. Na kucharzu w restauracji nie zostawia suchej nitki. Takich kwiatków są stosy. I to wcale nie jest smaczne. Żaden pretekst typu , że chce dobrze dla innych, nie ma co zrobić z czasem, nie może spać, chce się czuć potrzebną nie usprawiedliwia takiego zachowania. Sama nie cierpię wścibskich sąsiadek i uciekam od nich na pół kilometra niestety. Tu mamy do czynienia akurat ze starszą osobą. Ale wiek w takiej sytuacji wcale nie ma znaczenia. Liczy się charakter. Na moim osiedlu zupełnie młoda osoba z trójką dzieci , zachowuje się podobnie jak leciwa pani z powieści. Nie jestem w stanie bronić tej kobiety. Mogę zrozumieć , że była samotna, chciała czuć się potrzebna. Ale znęcanie się psychiczne nad innymi i wyzwiska niczego nie usprawiedliwiają. Takie panie omijam z daleka w realu. Ogólnie można sobie poczytać , sami zdecydujcie czy was to zainteresuje. Polecenie - rzecz gustu. Książka nie umywa się do pozycji komediowych Mateusza Glena.