Osiedlowy monitoring

Powieść komediowa, kryminał, obyczajówka, fikcja literacka. Okładka miękka ze skrzydełkami. Dobry papier. Wyrazisty druk. Niby ma to być śmieszne, ale powiem , że mnie aż tak nie ubawiło. Główna bohaterka Halina Marchwicka z domu Konfitura , wścibska baba, niucha wszystko i wszędzie niby dla dobra ogółu mieszkańców dzielnicy. Ma niewyparzony język, dokucza innym, wywyższając siebie pod niebiosa. Wszystko ją obchodzi, kto i jak ma urządzone mieszkanie, kto segreguje nieprawidłowo śmieci, kto nie sprząta po swoim psie, kto co dostaje w paczkach kurierskich itp. Wszystko jej przeszkadza , że ktoś za głośno nastawia radio, tłucze mięso na kotlety rano, nie zachowuje się cicho na schodach. Wszędzie wietrzy podstęp, szpieguje innych , zbiera wszystkie ploty z osiedla i przemaglowuje dalej informacje. Znęca się nad niewinnymi osobami , jak przykładowo zamykając sprzątaczkę osiedlową w ciemnej piwnicy pod pretekstem posądzenia o złodziejstwo. Takich kwiatków są stosy. I to wcale nie jest smaczne. Żaden pretekst typu , że chce dobrze dla innych, nie ma co zrobić z czasem, nie może spać, chce się czuć potrzebnym nie usprawiedliwia takiego zachowania. Sama nie cierpię wścibskich sąsiadek i uciekam od nich na pół kilometra niestety. Wcale mnie ta książka nie ubawiła. Bardziej ciekawą postacią jest jej mąż – chyba anioł , że tyle lat przeżył z tym babsztylem. I to z nim właśnie scenki są śmieszne. ,, To mój Stachu tak zaciągał podczas snu. I co ja mogłam w tej sytuacji zrobić? Oczywiście , że szturchałam go i mówiłam do niego, ale to nic nie dało. W końcu nachyliłam się nad jego uchem i krzyknęłam ,, Bilety do kontroli’’. Myślałam , że taki nagły wstrząs chociaż zmniejszy to chrapanie albo obudzi. A skąd! Powiedział, że zaraz pójdzie kupić, przekręcił się na drugą stronę i dalej spał’’. Nie jestem w stanie bronić tej kobiety. Mogę zrozumieć , że była samotna, chciała czuć się potrzebna. Ale znęcanie się psychiczne nad innymi i wyzwiska niczego nie usprawiedliwiają. Takie panie omijam z daleka w realu. Ogólnie można sobie poczytać , ani nie zachęcam ani nie odmawiam. Rzecz gustu. Książka nie umywa się do pozycji komediowych Mateusza Glena. Jednak drugi tom z ciekawości jeszcze przeczytam.