Śmierć mówi w moim imieniu

Lubię czasami sięgnąć po starsze klasyczne kryminały. Niekiedy mam już dosyć brutalnych i krwawych, mocno rozbudowanych współczesnych książek w tej tematyce. Dlatego będę wracał do A. C. Doyle, A. Christie, J. Alex. Plusy: + klasyka kryminału, morderstwo w teatrze, próba wyjaśnienia kto za tym stoi; + intryga została uknuta naprawdę dobrze, czułem klimat starych czasów; + można napisać kryminał bez hektolitrów wylanej krwi i brutalności; + dobrze pokazany portret psychologiczny mordercy i jego motywy; + ciekawie wykreowane postacie Joe Alexa i Bena Parkera; + lubię, gdy dochodzenie prowadzone jest na podstawie logicznej dedukcji; + styl pisania i sposób prowadzenia narracji bardzo mi odpowiadał; + rozważania na temat miłości, przyjaźni, ale też starości i śmierci; + sentymentalny powrót do przeszłości, do lat młodości; + podejrzewałem, kto może stać za zabójstwem, ale było zaskoczenie. Minusy: - szkoda, że tak krótka, bez żadnych wątków pobocznych; - irytowało mylenie czytelnika poprzez niewyjawianie niektórych faktów. Ogółem książka dobra.