Gdzie przykazań brak dziesięciu

Początek książki – totalna masakra. Nie wiem, jakim cudem ego Joe Alexa pomieściło się na kartkach powieści. Słomczyński niebezpiecznie ocierał się w tym przypadku o grafomanię, bo ja naprawdę miałam wątpliwości, czy megalomania i snobizm jego bohatera to jeszcze puszczenia oka do czytelnika czy już kiczowaty pomysł na pokazanie „wielkości” detektywa . Naprawdę głęboko współczułam przyjaciołom Alexa obcowania z nim, choć sami prowokowali bezsensowne przepychanki słowne, zamiast przejść do meritum. W początkowych rozdziałach Joe Alex po prostu prosił się o fangę w nos. Może jakby się zalał krwią, to ciśnienie by trochę spadło i dupościsk by zelżał. Na całe szczęście w momencie przeniesienia akcji powieści do Mandalay House autor porzuca irytujący ton i serwuje czytelnikom bardzo przyzwoitą intrygę z ciekawymi postaciami i interesującymi wątkami pobocznymi. A ponieważ nie wszystko toczy się po myśli dzielnego detektywa, szybciutko uchodzi z niego powietrze i okazuje się, że pod płaszczykiem bufona ukryty jest cipciuś-bajduś, którego na szczęście ratuje „żelazna logika”. Sama końcówka zakończenia przyprawia o mdłości, natomiast wyjaśnienie zagadki jest satysfakcjonujące. Mimo ciężkiego początku i mdłego epilogu jestem zadowolona z lektury, choć nie polecam „Gdzie przykazań brak dziesięciu” na pierwsze spotkanie z Joe Alexem.