Powiem wam, jak zginął

Raz na jakiś czas dokonuję odkurzenia i przeglądu swojej biblioteczki. Po takim manewrze zawsze odkładam sobie do przypomnienia kilka książek, kiedyś już przeczytanych, ale wartych odświeżenia. Padło na klasyczne kryminały Joe Alexa w stylu A. Christie, A. C. Doyle. „Oto jestem. Zadany cios i czyn spełniony. Otwarcie i bez lęku powiem wam, jak zginął.” Plusy: + klasyka kryminału, stara posiadłość, grupa ludzi, morderstwo, wyjaśnienie kto z przebywających tam osób miał powód do zabójstwa; + stopniowe logiczne dochodzenie poprzez analizę faktów do motywów; + każda z postaci ma swoją rolę do odegrania w tym spektaklu; + trochę wysiłku intelektualnego, żeby poznać sprawcę zbrodni; + motywy postępowania ludzi są zawsze inne, każdy chowa jakąś zadrę; + miła odskocznia od krwawych kryminałów zalewających rynek; + sentymentalny powrót do przeszłości, niewinnych lat dzieciństwa; + pierwszy kryminał pisarza, ocena przez to lekko na wyrost. Minusy - pierwsza część jednak nie zachwyciła, były momenty nudnawe; - za wiele nic nie wnoszących opisów i moralnych dywagacji. Ogółem książka dobra.