Poniewczasie

„Poniewczasie” Wita Szostaka jest książką, która wymyka się wszelkim próbom klastfikacji gatunkowej. Forma dziennika przyjęta przez krakowskiego pisarza jest właściwie aktem kamuflażu mającego ukryć rozgrywający się w umyśle (zarówno w świadomości i podświadomości)autora proces twórczy. Można tu z pewnością mówić o autotematyzmie utworu. Szostak przygląda się sobie samemu piszącemu, konfrontującemu się z szeregiem dylematów, jakie stawia sztuka pisarska. Narracja tego dziennika niedziennika nie jest jednorodna. Przez jego część przemawia raz postać stworzona przez autora, raz sam autor. Sprawia to, że Poniewczasie to bardzo złożone, wielowarstwowe dzieło, które można czytać wiele razy i ciągle odnajdywać nowe sensy. Im dalej brnąłem w lekturę tym więcej było zachwyceń, zdumień; piętrowa erudycja filozofa, swoiste przenikanie i współistnienie dwóch struktur narracyjnych, liczne odniesienia do muzyki, sztuki i literatury, jakaś niemożliwa gra autora z postacią, która też jest autorem. Jak to wszystko zostało kunsztownie utkane! Szostak wraca tu też do swoich wcześniejszych książek, dyskutuje z nimi i podsumowuje całokształt swojej literackiej twórczości. Toteż do zrozumienia Poniewczasie jest konieczna znajomość wcześniejszych dzieł krakowskiego pisarza. Dlatego nie polecałbym rozpoczynania znajomości z twórczością autora „Chochołów” od tej pozycji. Dopiero dla kogoś kto już je poznał, będzie to fascynująca literacka uczta pozwalająca na pełniejszy wgląd w pisarstwo Wita Szostaka.