Wróżenie z wnętrzności

Powieść, która rozedrgała mnie całą. Poruszyła bardzo osobistą strunę. Mam w rodzinie kogoś, kto czasami zamyka się w sobie i nie dopuszcza nikogo do swojego świata. Nigdy nie wiem, co wtedy czuje – czy to bezpieczna przystań, czy pułapka samotności. To mnie nie tylko frapuje, ale aż boli, bo nie wiem, czy wtedy jej dobrze i czy coś mogę zrobić. Dlatego wewnętrzny monolog dotyczący postrzegania świata przez mężczyznę mówiącego tylko do wewnątrz zrobił na mnie takie wrażenie. Wymieszała ta książka moje emocje, poruszyła sferę doświadczeń, dotknęłam czegoś, co zawsze chciałam zrozumieć, a co pozostawało za zasłoną. Zapłakałam… I to po pierwsze. Po drugie – któż z nas nie ma czasem takiego marzenia, by rzucić wszystko i wyjechać? Może w Bieszczady, a może gdziekolwiek, byle dalej od codzienności, w miejsce, które daje oddech. Odreagować, odstresować się, żyć w zgodzie z naturą wśród swoich bliskich, w miejscu, które się wybrało. U Szostaka takim azylem staje się opuszczony dworzec kolejowy, zamieniony przez bohaterów w dom – jednocześnie monumentalny i ciepły, ze śródziemnomorskim klimatem. Sama wizja takiego miejsca wydała mi się zachwycająca. Ale czad! Po trzecie – jestem mamą bliźniaków, a na dworcu mieszkają bliźniacy, więc temat jest mi bliski. O tych chłopcach jest opowieść. Mateusz – były artysta uciekający od wyścigu szczurów. Błażej – brat, który żyje w dialogu z samym sobą, wnikliwie się wszystkiemu przygląda i przetwarza w swojej głowie, która inaczej widzi świat. I wreszcie żona – Marta, piękna i mądra kobieta, której codzienność w tym układzie nie jest łatwa. Każda z tych postaci to osobny wszechświat, razem tworzą rodzinny portret pełen napięć, sekretów i emocji. Strona po stronie odkrywamy coraz więcej i choć bohaterowie się nie zmieniają, to zmienia się nasze spojrzenie na nich. Pojawiają się dylematy, problemy, zagadnienia do przemyślenia. Powieść wybitna – dla mnie, choć to literatura wymagająca. Czasem zalewa słowotokiem, czasem zbyt powolna – ale taki właśnie jest rytm tej historii, taki jest puls Błażeja. I ja to kupuję, bo jest w tym prawda. Szostak to dla mnie mistrz pięknego języka i głębokiej obserwacji. Drugi spośród trzech polskich autorów stojących na moim medalowym pudle. Każda jego książka to spotkanie z literaturą przepiękną.