Cudze słowa

Z pewnością najwybitniejsza powieść Wita Szostaka. Fascynację twórczością tego pisarza zapoczątkowało u mnie „Wróżenie z wnętrzności”, a całkowicie utwierdziła ją genialna trylogia krakowska. Jednakże przez te wszystkie książki Szostak dopiero płynął do swej Isola Benedicta by tutaj osiągnąć kulminację twórczą. Cudze słowa to rozpisany na siedem głosów quasi apokryf splatających wiele wątków snutych wokół głównego bohatera, który sam głosu nie zabiera. Szostak subtelnie łączy i zestawia jak wielobarwne nici różne punkty widzenia i osobne historie, kunsztownie tkając z nich niezwykłą materię powieści. Łatwo snuć domysły nad tym co autor chciał zasugerować nadając siedmiu osobom nowotestamentowe imiona. Czy ta prawda o człowieku, która rodzi się na styku rozmaitych wersji ma w sobie jakiś uniwersalny rys? W końcu czytelnik z akceptacją przyjmuje końcowe określenie „mały wybawiciel, Jezusek z Isoli.” Choć Benedykt Ryś to postać niedomknięta i niejednolita, dla tych którzy go otaczali i byli z nim blisko był uosobieniem najlepszych nadziei i zwiastunem innej, wyższej rzeczywistości. A jednak jego legenda rozwiewa się jak mgła na wietrze, jeszcze jeden niespełniony sen... Cudowna powieść, która porusza emocje i umysł pozostając na trwale w pamięci.