Rumowiska

Powieść jest jak rzeka. Wpadają do niej liczne strumienie, splatają się ze sobą jak pojedyncze nici.Tak przynajmniej może wydawać się przy pierwszym spojrzeniu. Dla mnie jednak ostatnia powieść Wita Szostaka składa się z kilku przenikających się warstw, z których jedną jedynie stałą składową jest esej o rzece. On pojawia się na samym początku, płynie przez całość, choć objętościowo stanowi jakieś 10% całej książki. Gdy poszczególne wątki urywają się lub przekształcają, on jeden stanowi niezmienną oś utworu. Rumowiska to kolejna w dorobku WS powieść osobna. Znów nie przypomina poprzednich. Lecz jest fascynująca jak tamte. Na początku wydaje się, że będzie to opowieść zdominowana przez historią rodu Chodnikiewiczów, zwłaszcza męskich jego przedstawicieli, Tomasza, dawnego opozycjonistę i posła w sejmie kontraktowym i jego wnuka o tym samym imieniu. Łączy się ona z wieloma wątkami lokalnymi jak np. dzieje klubu piłkarskiego Puszkarz Świniowice. W drugiej połowie powieści, do głosu dochodzą jednak kobiety, żona Tomasza dziadka Helena i ich córka Judyta. To trochę zaskakująca łagodna wolta, która nie odmienia jednak radykalnie nurtu powieści. Wszystkie te wątki, kobiece i męskie, pięknie się splatają tworząc opowieść o losach współczesnych Polaków, a równowaga żeńskiego i męskiego sprzyja harmonijnej całości.