Oberki do końca świata

Ja - Ewka Mieszczuch nie kocham wiejskich klimatów. Jeśli już - to ewentualnie pojechać czasem na wiejskie wakacje, byle nie za długie, od folkloru stronię, no chyba że taki podrasowany jak w zespole „Mazowsze”, wiejska literatura - niekoniecznie, choć Reymont i Kasia Bulicz są wyjątkami, a muzyka wsi, jak tam na skrzypeczkach tną od ucha, ojej, to już całkiem nie moje klimaty. I trafiły mi się te oberki Szostaka, rozbrzmiewała nimi każda strona, wioskowe nuty wylewały się dosłownie z książki i stało się nieoczekiwane. Pokochałam książkę, podradomską wiochę, oberki, skrzypki i jedną taką rodzinę muzykantów. Wichrowie się nazywali. Ojciec i synowie. I ich synowie. A jak grali! „Wichrowie potrafili ze swymi skrzypcami rozmawiać, potrafili je uwieść i szeptać im ciepłe słowa i rzeczywiście jak grali to cały świat zaczynał wirować i wszyscy milkli i nawet myśli cichły zasłuchane. A kiedy nie było już nawet myśli, to świat musiał wypełnić się tańcem, to świat tańczył i ludzie tańczyli, bo co innego mieli do roboty skoro nie mogli rozmawiać ani myśleć. Wichry wszystkie grają i wszystkie śpiewają. Co z nami dalej będzie, gdy poumierają”. Przemijanie, żal, nostalgia, podtrzymywanie tradycji i jej umykanie mieszają się z historią rodu Wichrów, a wszystko podkręcają rokicińskie obertasy, których w powieści jest pełno, nadają tej melodyjnej powieści rytm i styl. Chociaż prawdę mówiąc opowieść bardziej pasuje mi do ckliwego kujawiaka niż żywiołowego oberka. Ale i tak pięknie jest.