Dobra-noc

Lata 30-te XX wieku, mała wieś Dobra. W rodzinie Jadwigi i Michała Pecynow przychodzi na świat siódme dziecko. I nic w tym nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, że wszystkie pociechy Pecynów to córki. A według zabobonów, w które wierzą mieszkańcy Dobrej, siódma córka w rodzinie rodzi się jako zmora. Jadwiga i jej mąż bardzo przeżywają to, co ich spotkało, nie potrafią pogodzić się z faktem, że nie doczekali się upragnionego syna, a zły los pokarał ich córką – zmorą. Obawiają się ponadto odrzucenia malutkiej Krysi przez społeczność. Szczególnie sprawa narodzin kolejnej córki odbija się na zdrowiu psychicznym Jadwigi. Krysia dorasta w samotności, prawie nie opuszcza domu, nie ma znajomych ani przyjacół, na widok spotkanych przypadkiem ludzi spuszcza wzrok. Mieszkańcy Dobrej nie oszczędzają Krysi. Jest ona dla nich odmieńcem, nie próbują nawiązać z nią kontaktu, obawiają się, że wierzenie sprzed lat a może i wieków może okazać się prawdziwe. Odrzucona przez mieszkańców Dobrej Krystyna wyrasta na urodziwą dziewczynę. Zainteresował się nią bratanek młynarza - Jura, który przyjechał do młyna na okres wakacji. Nie wierzy on w przesądy ani zabobony, traktuje Krysię jak zwykłą dziewczynę, pomaga jej uwierzyć w swoją normalność i otworzyć się na ludzi. Niestety Jura ciężko zachorował i trafił do szpitala. Wtedy to w mieszkańcach Dobrej potęgują się uprzedzenia do najmłodszej córki Pecynów, obwiniają ją za chorobę bratanka młynarza. Powoduje to napiętnowanie dziewczyny, po raz kolejny zostaje odrzucona i odizolowana od społeczności. Książka bardzo wzruszająca, poruszająca problem ostracyzmu, samotności, ludzkiej zawiści. Jest napisana wyjątkowo pięknie, a klimat małej wioski, w której mieszkańcy żyją mentalnie jak poprzednie pokolenia, jest fenomenalnie oddany. To jedna z piękniejszych książek jakie miałam przyjemność przeczytać