Pod stepowym niebem

To trzecia część serii „Emigranci”, nieco odmienna od poprzednich. Różni się ona przede wszystkim tym, że przedstawieni przez Panią Sabinę Waszut bohaterowie nie udali się na emigrację szukając pracy i lepszego życia. Są oni zmuszeni do podróży w nieznane im miejsce, zdają sobie sprawę, że ich warunki życia ulegną drastycznemu pogorszeniu. Tak jak poprzednio autorka delikatnie powiązała części serii poprzez koligacje rodzinne łączące bohaterów poszczególnych tomów. II wojna światowa. Po zajęciu przez Sowietów Stanisławowa, zamieszkująca to miasto rodzina Jelskich przeżywa dramatyczne chwile. Lekarz i oficer WP Ildefons Jelski zostaje wywieziony do Kozielska. Niedługo potem jego żona Olga wraz z dziećmi otrzymują decyzję o zesłaniu ich do Kazachstanu. Mają kilkanaście minut na spakowanie niezbędnych rzeczy i przygotowanie do drogi. Olga zdaje sobie sprawę, jaki ich czeka los. Już sama podróż w bydlęcych wagonach jest dla nich oraz wielu innych zesłanych rodzin, ogromnie wyczerpująca i poniżająca. Pani doktorowa Jelska, delikatna i drobna kobieta, załamuje się. Sił dodaje jej jednak świadomość, że musi otoczyć jak najlepszą opieką dzieci. Po przyjeździe na miejsce przybyli zostają pozostawieni w szczerym polu. Sami muszą zadbać o miejsce do zamieszkania, pożywienie, zapewnić sobie warunki do przetrwania strasznych mrozów i uciążliwych upałów krótkiego lata. Z pomocą przychodzą im wcześniej przybyli tu zesłańcy, jak i rdzenna ludność. Na miejscu postawa nowo zesłanych kobiet ulega diametralnej przemianie. Stają się twarde, silne, zaradne. Pracują z całych sił, aby uchronić potomstwo od głodu, chorób i niesprzyjających warunków atmosferycznych. „Pod stepowym niebem” jest, moim zdaniem, najbardziej emocjonalna z trzech części „Emigrantów”. Bardzo przeżywałam los dzielnych kobiet i cierpienie dzieci głodujących i płaczących z zimna. Mam nadzieję, że powstaną kolejne części serii o emigracyjnych losach Polaków. Wszak wyjazdy z ojczyzny za lepszym życiem i dostatkiem towarzyszą nam do dziś