Taniec pszczół i inne opowiadania o czasach wojny

Jest to zbiór opowiadań napisanych przez autorów, których twórczość miałam przyjemność poznać i bardzo sobie ją cenię. I jak się nietrudno domyślić, ich tematyka nie jest łatwa w odbiorze, jak każda zapewne książka mówiąca o trudnym okresie II wojny światowej. Ja tę antologię czytałam niespiesznie, dawkowałam sobie emocje, których doświadczałam podczas lektury. Wszystkie z jedenastu opowiadań antologii wywarły na mnie ogromne wrażenie, przytłaczały ogromem cierpienia, pięknem poświęcania się dla innych, niezwykłą siłą w walce o przeżycie. Mimo, że teoretycznie wszystkie poświęcone były jednemu tematowi i działy się w tym samym okresie historycznym, zaskoczyła mnie ich różnorodność. Niektóre z nich oparte były na autentycznych wydarzeniach, inne to fikcja literacka, ale jakże prawdziwa dzięki ukazaniu niewyobrażalnego cierpienia, strachu, poczucia straty i niepewności kolejnego dnia. Autorzy tych małych form literackich opisali wydarzenia wojenne z różnych perspektyw, przedstawione są one na podstawie losu Niemców, Żydów, Cyganów, Mazurów czy Ślązaków. Łamane w opowiadaniach są również stereotypy, nie wszyscy Niemcy przedstawieni są jako mordercy, nie każdy Polak postępował godnie i uczciwie, nie każdy Żyd musiał być ofiarą niemieckich prześladowań. Dla mnie „Taniec pszczół...” jest literackim hołdem ofiarom wojny, ale i świadectwem ówczesnych czasów. To również podziękowanie jej bohaterom, którzy narażali swoje życie, by ratować i otaczać opieką ludzkie istnienia, nie zwracając uwagi na narodowość czy wyznanie ratowanych ludzi. To hymn autorów opowiadań, złożony z wielu linii melodyjnych, z których powstał niepowtarzalny i wyjątkowo emocjonalny utwór. Książkę bardzo polecam. Zapewniam, że skłoni was do refleksji nad wartością ludzkiego życia.