Ogrody na popiołach

"Ogrody na popiołach" Sabiny Waszut, to książka, która nie może przejść bez echa. Powinno się o niej mówić głośno, aby każdy z nas miał świadomość, że to miejsce, o którym pisze autorka, istniało naprawdę. Przez chwilę myślałam, aby w skrócie opisać wam, jak wyglądał Obóz Pracy w Świętochłowicach, ale wycofałam się z tego pomysłu. Z bardzo prostego powodu, sami musicie zagłębić się w genezę tego okrutnego miejsca. Kiedy mieszkańcy Śląska czuli, że wojna dobiega końca, nie zdawali sobie sprawy, że od wschodniej strony idzie wróg tak samo zły jak hitlerowcy. Karol Plocha wraz z żoną Margot żyją w Katowicach. Karol wciąż przyjaźni się ze swoim dawnym nauczycielem, bardzo często wraz z synkiem odwiedza go w Świętochłowicach. Pewnego dnia nie zastaje go w domu, zaniepokojony zaczyna dopytywać sąsiadów, czy wiedzą, co dzieje się z Janem Janoschem. Nie otrzymuje żadnej konkretnej odpowiedzi, wręcz wszyscy naokoło zaczynają patrzeć na niego nieprzyjaźnie. To zaczyna go głęboko zastanawiać i niepokoić. Karol nie zdaje sobie sprawy, że za chwilę pewna noc zamieni jego życie w piekło. Kiedy otwiera drzwi, widzi przed sobą mężczyznę z biało-czerwoną opaską na ramieniu. Zostaje wyprowadzony z domu... idzie wraz z innymi mężczyznami w miejsce, o którym nie miał pojęcia. Tam widzi Jana i od tamtego momentu cały czas trzymają się razem. Nie wiedział, dlaczego, z jakiego powodu zostaje oderwany od swojej rodziny. Przecież nikomu nic złego nie zrobił, żył uczciwie, nie był wrogiem państwa. Tym, co najbardziej męczyło jego myśli, aby nieprzyszli po Margot, jego ukochaną żonę, która była Niemką. Przecież takich małżeństw na Śląsku jest dużo. Karol trafia do Świętochłowic, do miejsca, które kiedyś było filią obozu koncentracyjnego Auschwitz. Dlaczego tam trafia? Jaki ma wyrok? Wciąż zadawał sobie to pytanie... To bardzo trudna historia, tak mało mówiono o niej na lekcjach historii, a może nie mówiono wcale? Władze sowieckie i polskie wykorzystują obóz i spędzają tam ludzi jak bydło, bez wzroków, bez podania przyczyny... "𝙋𝙖𝙩𝙧𝙯𝙮𝙨𝙯 𝙢𝙞 𝙬 𝙤𝙘𝙯𝙮 𝙞 𝙥𝙧𝙯𝙮𝙥𝙤𝙢𝙞𝙣𝙖𝙨𝙯, ż𝙚 𝙣𝙞𝙚 𝙟𝙚𝙨𝙩𝙚𝙢 𝙉𝙞𝙚𝙢𝙘𝙚𝙢, ż𝙚 𝙬𝙞𝙚𝙡𝙪 𝙯 𝙣𝙖𝙨, 𝙩𝙪𝙩𝙖𝙟 𝙣𝙖 𝙕𝙜𝙤𝙙𝙯𝙞𝙚, 𝙣𝙞𝙚 𝙢𝙖 𝙣𝙞𝙘 𝙬𝙨𝙥ó𝙡𝙣𝙚𝙜𝙤 𝙯 𝙃𝙞𝙩𝙡𝙚𝙧𝙚𝙢 𝙞 𝙯 𝙟𝙚𝙜𝙤 𝙬𝙤𝙟𝙣ą" Ich życie uzależnione było od jednego człowieka, tym bardziej szokujące, że ich oprawca pochodził z żydowskiej rodziny. To taki chichot losu? Kiedy świat cieszy się z zakończenia wojny, oni walczą, chociaż o mały kawałek chleba. Brudne ręce służą jako talerz, aby wypić niezbyt smaczną zupę. Kobiety są gwałcone, tyfus powoduje, że większość znajduje się później w zbiorowej mogile. Karcet wywołuje przerażenie w oczach. "Ś𝙢𝙞𝙚𝙧ć, 𝙠𝙩ó𝙧𝙖 𝙥𝙧𝙯𝙮𝙘𝙝𝙤𝙙𝙯𝙞ł𝙖 𝙥𝙤 𝙬𝙞𝙚ź𝙣𝙞𝙤𝙬 𝙕𝙜𝙤𝙙𝙮, 𝙗𝙮ł𝙖 𝙣𝙞𝙚𝙡𝙪𝙙𝙯𝙠𝙖. 𝙉𝙞𝙚 𝙢𝙞𝙖ł𝙖 𝙬 𝙨𝙤𝙗𝙞𝙚 𝙣𝙞𝙘𝙯𝙚𝙜𝙤 𝙣𝙖𝙩𝙪𝙧𝙖𝙡𝙣𝙚𝙜𝙤, 𝙣𝙞𝙘𝙯𝙚𝙜𝙤 , 𝙘𝙤 𝙢𝙤ż𝙣𝙖 𝙗𝙮 𝙬𝙥𝙞𝙨𝙖ć 𝙬 𝙤𝙙𝙬𝙞𝙚𝙘𝙯𝙣𝙮 𝙠𝙧ą𝙜 ż𝙮𝙘𝙞𝙖. 𝘿𝙡𝙖𝙩𝙚𝙜𝙤 𝙩𝙖𝙠 𝙗𝙖𝙧𝙙𝙯𝙤 𝙨𝙞ę 𝙟𝙚𝙟 𝙗𝙖𝙣𝙤" Pani Sabina bardzo dobrze wydobywa strach, przerażenie, niezrozumienie, jakie odczuwali bohaterowie. Żaden obóz nie był dobrym wymysłem. Hitler miał swoją wizję świata i jego chory umysł stworzył najgorszą wojnę świata. Jaki cel miał obóz Zgoda? Zemsta? O obozach koncentracyjnych mówił cały świat, a o tym milczał. Karol musi podpisać lojalkę, że nigdy nikomu nie powie, co działo się za tymi murami... Milczy wiele lat... Kiedy będąc już u kresu swoich dni, nie widząc świata, wybiera się z synem na spacer... Idą tam, gdzie był obóz... co on teraz czuje? Czuje zapach dojrzałych jabłek i śliwek... Piotr opowiada mu o kwitnących różach i chryzantemach...O pomalowanych na biało krawężnikach, o betonowych krasnalach i różnokolorowych kwietnikach... Jedynie, o czym myśli Karol... Czy oni wiedzą, czy oni wiedzą, w jakim miejscu powstały Ogródki działkowe...