Armadale

Cieszyłem się na kolejne spotkanie z prozą Wilkie Collinsa, wcześniejsze jego powieści wspominam z ogromnym sentymentem. Miłośnikowi epoki wiktoriańskiej zapewniają one nie tylko niezapomnianą ucztę literacką, ale powodują też objawienie się całego wachlarza emocji, jakich oczekuje się po wspaniałej literaturze. Jednak, już bardzo dawno nie zdarzyło się, abym czytał jedną książkę przez tak długi okres czasu. W trakcie lektury „Armadale” miałem wrażenie, że w chwili kiedy odkładam tom, aby zrobić przerwę w czytaniu, historia jakby sama dopisywała na bieżąco nowe fakty, które zgrabnie łączyły się z fabułą, wymyśloną przez autora przed stu pięćdziesięciu laty. Oczywiście nie stanowiło to dla mnie żadnego problemu. Kiedy czyta się taką książkę, czas przestaje się liczyć. Taka opowieść powoduje, że nic prócz niej nie jest ważne. „Armadale” to powieść, która sprawia wrażenie, jakby żyła swoim własnym życiem. Zdaje się, że kiedy czytelnik odkłada ją na chwilę , bohaterowie nic sobie z tego nie robią i w dalszym ciągu odgrywają i przeżywają swoją historię, tak aby jeszcze bardziej zmaksymalizować poczucie autentyczności, które wywierają na czytającym. To oczywiście zasługa wielkiego talentu literackiego autora, ogromnej umiejętności kreowania postaci i dbałości o każdy szczegół. „Armadale”, choć jest powieścią dość obszerną, nie znajdziemy w niej zbędnych słów. Całość skomponowana jest w mistrzowski sposób, a autor za pomocą przepięknego języka i eleganckiego stylu daje każdemu możliwość przeżywania tej wspaniałej opowieści na swój własny sposób. Każdy przecież może obdarzyć uczuciem innego bohatera i zgodnie z jego punktem widzenia doświadczać tej dramatycznej historii. To wspaniale, że wydawnictwa wracają do takich dzieł, przypominają o nich współczesnym czytelnikom. Zdaję sobie sprawę, że nie zachwycą one każdego, dla mnie jednak stają się lekturą szczególną. Dlatego tak bardzo liczę, że w najbliższym czasie, dzięki wysiłkom wydawców, będę mógł poznać jeszcze więcej takich porywających historii.