Kobieta w bieli

"Kobieta w bieli" to historia, która na pewno przyczyniła się do ukształtowania mojego czytelniczego gustu. Wygrzebałam ją dawno temu z półki mojej mamy, a sentyment do wiktoriańskich opowieści pozostał mi do dziś. Jak na rok powstania (1860) książka ta zawiera bardzo zagmatwaną intrygę. Nie bez przyczyny nazywa się Collinsa ojcem angielskiej powieści kryminalnej. Oczywiście współcześnie taki plan nie miałby raczej szans się udać, ale tamtych czasach - wydaje mi się, że było to możliwe. Bardzo podobała mi się konstrukcja całej powieści, opierająca się na wspomnieniach i relacjach poszczególnych uczestników, z których każda wnosiła coś nowego do historii. Oprócz rozbudowanego wątku sensacyjnego znajdziemy tu również obraz ówczesnego społeczeństwa, który jestem w stanie ocenić dopiero po powtórnej lekturze, bo będąc 16-letnim podlotkiem o życiu wiedziałam niewiele. Teraz szczególnie irytują fragmenty z wyimaginowaną wyższością mężczyzn nad kobietami: "- Powiedziałem to, przyjacielu: ludzka pomysłowość znalazła jak dotąd dwa sposoby, dzięki którym mężczyzna może rządzić kobietą. Jeden sposób to bić ją. Jest to metoda przyjęta szeroko w niskich sferach, ale całkowicie obca wykształconym, wyższym warstwom. Drugi sposób jest znacznie dłuższy, znacznie trudniejszy, ale w końcowym rezultacie nie mniej pewny, polega na tym, by nigdy nie dać się kobiecie sprowokować. Ta metoda nie zawodzi ze zwierzętami, nie zawodzi z dziećmi, nie zawodzi z kobietami, które są niczym innym, jak tylko dorosłymi dziećmi". Skoro metoda nie zawodzi ze zwierzętami, to i z kobietą poskutkuje. I jak tu nie być feministką z wąsem, skoro część panów w obecnych czasach chciałoby powrotu takich relacji damsko-męskich. Pan i władca z jego wytresowanym zwierzątkiem... a o partnerstwie to nie słyszeli? :)