Zobaczyć głos

W świadomości społecznej funkcjonuje przekonanie, że najgorszym rodzajem niepełnosprawności narządowej, która może dotknąć człowieka, jest ślepota. Osoby pracujące z osobami niewidzącymi i niesłyszącymi, do których należy pisząca te słowa, wiedzą jednak, że w praktyce jest zgoła inaczej. Wszyscy, którzy chcieliby przekonać się jak jest naprawdę, znajdą wiele interesujących obserwacji w niniejszym tomie. Okazuje się bowiem, że w czasie gdy ślepota odbiera z początku możliwość orientacji w terenie oraz samodzielność w poruszaniu się (co oczywiście z czasem jest możliwe do zmiany),nie wyłącza człowieka z życia rodzinnego, rówieśniczego i społecznego w takim stopniu jak upośledzenie słuchu. Sytuację można w pewnym sensie porównać do podróży na inną planetę – stajemy w obliczu stworzeń, których nie rozumiemy (brak słuchu uniemożliwia rozwój mowy),a ponadto, co nie jest już tak oczywiste dla wszystkich, zostajemy dodatkowo wyłączeni z całej sfery dźwięków natury i własnych oraz kultury. Mimo bowiem możliwości widzenia niesłyszący nie rozumieją znaczenia wytworów kultury i mają znacznie utrudniony dostęp do uczestnictwa w życiu politycznym czy gospodarczym, że względu na ich duży aspekt niematerialnych treści oraz pojęć abstrakcyjnych. Myliłby się jednak ten, kto przypuszczałby, że nie można tych trudności pokonać. Ponadto zaskoczyć może informacja, że głusi tworzą własną kulturę, do której bronią wstępu osobom słyszącym, choć są pewne wyjątki. O tym oraz o innych ciekawostkach, jak na przykład dlaczego lepiej rozwijają się dzieci głuche mające również głuchych rodziców czy dlaczego szczęśliwsi są głusi żyjący w niektórych prymitywnych plemionach, można dowiedzieć się z tej, w wielu miejscach odkrywczej, książki.