Zgubna trucizna

Książka ani mnie nie porwała, ani nie zachwyciła, a mimo tego daję wysoką ocenę :) Dlaczego? zapewne zapytacie. Odpowiedź jest banalna. Autorka napisała ją w sposób, który niesamowicie oddziałuje na moją wyobraźnię. Dzięki temu, mogłam zatopić swoje myśli w osiemnastowiecznym Poznaniu, poczuć tamte bale, usłyszeć muzykę i rozmowy, zobaczyć przepych i ubóstwo. Woń tej pięknej epoki zostanie ze mną jeszcze na jakiś czas. Tak na prawdę okazało się, że w opowieści tej nie chodzi o to co dzieje się z postaciami i jaki ma to sens. Najpiękniejsze i najwspanialsze było odczuwanie otoczenia z tamtych lat.