Zbrodnia w szkarłacie

Zaczęłam trochę nie po kolei, wszystko przez przypadek i podobieństwo tytułów i muszę przyznać, ze początki szły opornie, ale tylko chwilowo. Dalej okazało się, że Katarzyna Kwiatkowska ma całkiem niezłe pomysły, nawet umiejscowienie akcji w 1900 roku nie zaszkodziło powieści w moim odczuciu. A przyznaję, iż nie przepadam za kryminałami retro. Tym razem machnęłam na to ręką, taka wada to nie wada. Za to książka bardzo mi się spodobała. Treść mnie zaintrygowała, wciągnęłam się na maksa w tajemnicę zbrodni i do końca nie odgadłam sprawcy ani motywu. Do tego świetnie się bawiłam, „Zbrodnia w szkarłacie” napisana jest z dużą dawką bardzo subtelnego humoru, który sprawiał, że ciągle się uśmiechałam. A moją ulubioną postacią okazał się służący Mateusz. Super, szukam pozostałych książek cyklu, tylko tym razem zechcę już czytać po kolei.