Dziedzictwo

To jeszcze jeden powrót do zamkniętego, wydawałoby się, cyklu. Katarzyna Kwiatkowska po pięciu latach odkurza nieco zapomnianą już postać detektywa-amatora Jana Morawskiego i robi to w swoim niepodrabialnym stylu – z ogromną klasą i smakiem. Akcja powieści rozgrywa się w 1901 r., tuż po wydarzeniach ze “Zgubnej trucizny” i tym razem umiejscowiona jest w podpoznańskiej posiadłości rodziny Jankowskich. Czytelnicy znający książki z tego cyklu wiedzą, że mają one klasyczną, oldskulową formę i nie inaczej jest z “Dziedzictwem”. Chociaż retro kryminały nie należą do mojego ulubionego gatunku, to uważam, że pani Kwiatkowska nie ma w nim sobie równych i jej książki czytam zawsze z największą przyjemnością. Również ta powieść imponuje precyzją konstrukcji i niezliczoną ilością szczegółów, z których każdy może mieć rozstrzygające wpływ na wytypowanie mordercy. Jak zwykle mamy zamknięty krąg podejrzanych przebywających w miejscu i czasie popełnienia zbrodni. Poza świetnym wątkiem kryminalnym autorka w barwny sposób pokazuje codzienne życie ziemiańskiego dworu z jego obyczajami, zwłaszcza tych dotyczących stołu. Wszystko to osadzone jest w historycznym kontekście przybliżającym walkę o zachowanie polskości na terenie zaboru pruskiego. Jedynym mankamentem były dla mnie zbyt liczne nawiązania do wydarzeń z poprzedniej części. Zdecydowanie polecam, bo książka jest świetna, a szczególnie powinna przypaść do gustu czytelnikom wychowanym na powieściach Agathy Christie.