Zachód słońca w Milanówku

"Śmierć Rymkiewicza" Za swój tom poetycki „Zachód słońca w Milanówku” Rymkiewicz otrzymał literacką Nagrodę NIKE. Tytułową miejscowość potraktował poeta nie tyle jako miejsce realne, co symboliczne. Jest to miasteczko-ogród, w którym odbywa się osobliwy i przerażający dramat. Bohaterem „Zachodu słońca w Milanówku” jest natura. Ale nie jest to obraz, do którego jesteśmy przyzwyczajeni – nie taką przyrodę podziwiamy na spacerze czy przy zachodzie słońca; nie taką naturę oglądamy w pięknych sonetach Mickiewicza czy lirykach Iwaszkiewicza. Fauna – koty, jeże, kawki – oraz flora – jabłonie, brzozy, jarzębiny – przedstawione zostały przez Rymkiewicza w momencie przemijania. Świat jest przepełniony jękami konających stworzeń, kalekich ciał ptaków i umierających drzew. Rozpadem zagrożone jest wszystko, co żyje. Półżywy kot, gnijące jabłka, martwa osa, chore myszy podporządkowane zostają dwóm porom roku: jesieni, jako symbolowi przemijania i zimie, która jest metaforą śmierci. Jeśli pojawia się w tym przerażającym świecie człowiek, to jest on dotknięty starością, ślepy, głuchy. Chociaż posiada świadomość własnej przemijalności, w obliczu śmierci jest tylko chodzącym kawałkiem mięsa, postawionym na równi z całym światem przyrody. Przygnębiający fakt, ale nie sposób mu zaprzeczyć. Człowiek i natura podlegają tym samym prawom, dlatego nie ma on do rozwikłania innych zagadek niż te, które dotyczą wróbla, ślimaka czy kwiatków. Jedność przyrody i człowieka tak w procesie wzrastania, jak i umierania może skłaniać do refleksji nad ludzką wyjątkowością… Czy fakt rozkładu ciała po śmierci każe wątpić w naszą doskonałość? „Zachód słońca w Milanówku” to mój ulubiony tom poetycki autora. Sięganie ku tradycjom turpistycznym, operowanie toposem ‘vanitas’, niemal leśmianowska maniera to elementy, które cenię najbardziej w twórczości Rymkiewicza.