Żmut

Chyba najlepsza rzecz Autora z cyklu mickiewiczowskiego. A co najważniejsze - pisana w czasach, gdy Rymkiewicz za swój obowiązek uznawał demitologizację przeszłości, nie zaś jej uwznioślenie, czy też używanie w roli pałki na przeciwników. "Żmut" zachwyca, m.in. logiką wywodu udowadniającego, że jedną wielką bujdą jest rzekomy romans "Dziewicy i Poety". Mickiewicz "poznał był" (w biblijnym sensie tego zwrotu) Marylę Wereszczakównę, gdy już była stateczną hrabiną Puttkamerową. To dopiero był skandal na całą gubernię: nie dość, ze Maryla zdradza męża, to odmawia mu tego, do czego ma pełne prawo, a wraz z Poetą (który chciał się wręcz strzelać z Puttkamerem) planowała nawet ucieczkę do Niemiec. Mniej przekonująco Autor dowodzi, że Mickiewicz zrobił jej nawet dziecko, choć to możliwe... Tak Rymkiewicz wywrócił na opak wielki mit. I co? I nic.... Szkoda tylko, że potem już tak nie pisał.