Wołanie z oddali

Komisarz Erik Winter spotkanie drugie. Podoba mi się. Pojęłam wreszcie, że w książkach Edwardsona nie spotkam żadnych akcji zapierających dech w piersiach. U tego autora liczy się dbałość o drobiazgi i inne szczegóły oraz tło społeczne. Dowiedziałam się nieco więcej o tym wiecznym chłopcu Eriku lat 37 i jego partnerce Angeli. Poznałam też kilka jego koleżanek z pracy i kolegów. Najwięcej dowiedziałam się o Duńczykach i Szwedach i ich trudnej, wzajemnej relacji. Pomiędzy Szwedami a Duńczykami z jakiegoś powodu iskrzy. Szwedzi mają specyficzny stosunek do alkoholu czytaj ( nie wylewają za kołnierz) i po prostu jest ich za dużo 😀 Za to prawdziwi Duńczycy ciągną piwo z gwinta a duńskie kanapki są pyszne i nawet włosy blond mają duński albo szwedzki odcień. Czasami gdy spotka mnie coś dziwnego i niecodziennego czy niezrozumiałego myślę sobie , no tak ,takie rzeczy to tylko Polsce. Okazuje się, że myślą tak o swoim kraju również Duńczycy. A konkretnie „ takie rzeczy są możliwe tylko w Danii” gdy mowa o tym, że policja ma piękny budynek a policjanci nie mają komputerów potrzebnych do pracy. Analiza składu rasowego społeczeństwa szwedzkiego i wykładu o rasizmie ciąg dalszy. Książka przeciętna.