Pokój numer 10

Ponowne spotkanie z Erikiem Winterem. Rzadko książkowy bohater starzeje się tak szybko. Młody, gniewny w bardzo drogich butach, odwracasz głowę na chwilę, sięgasz po siódmy tom a on już ma 45 lat i pije sporo whisky słodowej single malt i słucha atonalnego jazzu. Bo lubi. 1987 rok to pierwsza nierozwiązana sprawa Wintera a teraz kolejna powiązana z pokojem hotelowym numer 10. Winter szuka analogii. Lubię tę serię chociaż imiona i nazwiska doprowadzają mnie do rozpaczy. Irytują mnie też niegrzeczne dialogi, w stylu, tak?, co ty powiesz! Zapytałeś o to? Na pewno? Myślę, że... Ty myślisz? Jakby ludzie nie lubili szwedzkiej policji. Są napastliwi, opryskliwi, z pretensjami i po prostu niegrzeczni. Pewnie dokucza im aura. Nie wszyscy mogą spędzić pół roku na plażach Hiszpanii. Ktoś musi w tej ciemnicy zostać i łapać depresję.. 😀 Nieśpieszny kryminał. Życiowe historie, tylko rekwizyty zbrodni teatralne . Opisy pogody w październiku są jak opisy stycznia w Polsce. 😀