Własny pokój

Utwierdziłam się tylko w przekonaniu, że Woolf nie jest dla mnie. Podoba mi się jej spojrzenie na świat, nie podoba mi się jedynie styl pisania. Jest przepiękny, bardzo poetycki, dosadny, elokwentny, inteligentny, celny. Nie przepadam za opisową narracją, nie przepadam za strumieniem świadomości, a to zdaje się być obecne u autorki na stałe, nawet w tym eseju. Trudno mi było przez niego przebrnąć, między innymi przez ciągłe dygresje (czyżby ADHD, dobrze mi znane?),bardzo dużo nazwisk, odwołań. Nie mam problemu z wytężeniem umysłu, ale musi być po coś, musi to być uczta literacka, wszak czytam dla przyjemności. Tutaj tej przyjemności zwyczajnie nie było. O wiele bardziej przypadła mi do gustu ta dodana część książki, bowiem połowa to rozmowy, czy też luźne zapiski z rozmów z kobietami, na temat ich postrzegania "Własnego pokoju", co on dla nich znaczy. Mogłabym w zasadzie na tym poprzestać, tylko z tego powodu daję 6 gwiazdek, ten wstęp był dla mnie na 7-8 gwiazdek, a sam esej na 3. Rozmowy są o byciu feministkami, liderkami, silnymi kobietami, a przede wszystkim - takimi, na jakie się tylko ma ochotę. Podbudowująca ta połowa książki. Sama jestem sporym indywiduum, często wyrażam swoje zdanie, niekoniecznie popularne i zdarza mi się za to obrywać po uszach. Takie treści utwierdzają w przekonaniu, że warto. Serduszkuję. Wyzwanie czytelnicze LC kwiecień 2025: Przeczytam książkę, której tytuł, imię lub nazwisko autora zaczyna się na „W” (5)