Między aktami

Za namową jednego z moich ulubionych i mocno inspirujących znajomych z lubimy czytać sięgnęłam po książkę pani Virginii Woolf Między aktami. Przyznaję, że lektura tej powieści nie była lekka, ale dość mocno wciągająca i inspirująca. To, co chyba powtarza się w większości opinii dotyczących tej opowieści, to jej wielowymiarowość i możliwość szerokiej gamy interpretacyjnej, co mogę potwierdzić z całą stanowczością po jej przeczytaniu. Gdyby oprzeć się tylko na opisie fabuły Między aktami, można by przyjąć, że to taka prosta i przyjemna opowiastka o rodzinnym spotkaniu i towarzyszącym mu wystawieniu amatorskiej sztuki . Jednak to nie do końca tak. Autorka dysponując chyba jakimś szóstym, czy dziesiątym zmysłem ukazuje nam przekrój charakterologiczny swoich bohaterów, zaglądając głęboko w ich nie do końca nieskazitelne dusze i serca, nie unika przy tym trudnych i nieprzyjemnych tematów. Zarówno postaci realne, jak i te odgrywane na scenie mają nam wiele do powiedzenia, niekoniecznie miłego. Sposób narracji jest taki trochę szarpany i urywany, co może być momentami irytujące, ale dzięki temu poznajemy piękno otaczającej przyrody czy tajemniczej natury, które pani Woolf przedstawia w niezwykle plastyczny i magiczny sposób. Zakończenie wywołuje w czytelniku pewnego rodzaju niedosyt czy zaskoczenie, bo nie jest ono takie do końca oczywiste jakby się mogło wydawać. Myślę, że warto wybrać się w podróż czytelniczą z panią Virginią, chociażby po to, żeby samemu przeżyć coś nietypowego i bardzo ożywczego zarazem. Polecam