Witamy w piekle

"Trzeba uważać na krzesła, wystające szuflady i wykładziny. W kuchni uważajcie na nagrzaną mikrofalówkę. Pamiętajcie! Gorąca kawa może powodować poparzenia! (...)Należy powstrzymywać się przed bieganiem po schodach." Czy powyższy cytat to przestrogi skierowane do przedszkolaków? Niestety nie. To słowa Gosi - specjalistki od BHP, skierowane do dorosłych, ok. 30-letnich ludzi, pracowników korporacji o nazwie "Hello". Korporacji, w której jedną z podstawowych zasad jest nakaz, by pracownicy za każdym razem witali się ze sobą słowami: "Welcome to Hello!". Są tu "warzywne wtorki", "owocowe czwartki" i "słodkie piątki". Ta sztuczna przedszkolna atmosfera stanowi silny kontrast z tym, jak traktowani są pracownicy. Mnie ta książka przeraziła. Mam tylko nadzieję, że przedstawiony w niej obraz korporacji jest daleki od rzeczywistości. Ale niepokój wzbudził we mnie nie tylko sposób funkcjonowania tego miejsca pracy, ale też (a może przede wszystkim) obraz współczesnych 30-latków. Z jednej strony w pełni dorośli ludzie, a z drugiej pogubione, zaburzone i zastraszone dzieciaki. Jeden z bohaterów, który mieszka z babcią, postanawia sobie w pewnym momencie, że on od tej pory sam będzie sobie robił śniadania i wykonywał inne podobne czynności. Trzydziestolatek! Niby lepiej późno, niż wcale, niemniej jednak nie brzmi to dobrze. :-( Książka jest świetnie napisana. Czyta się szybko, i lekko, choć treść łatwa nie jest. Autor, obok opisu korporacji, mobbingu i wyścigu szczurów, porusza też inne ważne tematy. Jednym z nich jest wpływ toksycznych rodziców i bliskich osób na kształtowanie się młodego człowieka. Bohaterowie powieści: Julka, Kasia, Jarek i Michał dorastali w zaburzonych rodzinach, w których rządziła przemoc słowna i emocjonalna. Na szczęście znajdują światełko w tunelu, do którego prowadzi ich przyjaźń i wzajemne wsparcie. Podsumowując, "Witamy w piekle" to książka, która działa na emocje i zmusza do zadumy. Myślę, że warto po nią sięgnąć.