Gonitwa o życie

„Gonitwa o życie” Adama Kopackiego to powieść, która nie tyle zaskakuje fabułą, co atmosferą i emocjami, jakie towarzyszą bohaterom. Choć to kontynuacja losów Igi Mróz, tutaj wszystko zdaje się bardziej osobiste, bardziej surowe – mniej o ambicji, a więcej o tym, co zostaje, gdy wszystko inne zaczyna się sypać. Akcja przenosi się w zupełnie inny świat – ośrodek jeździecki, gdzie wśród pozornie sielankowego życia elit dochodzi do tragedii. Śmierć młodej kobiety staje się punktem wyjścia do opowieści, w której nic nie jest tak oczywiste, jak mogłoby się wydawać. Autor znów sięga po tło, które z jednej strony fascynuje, z drugiej – budzi niepokój, pokazując, że za eleganckimi fasadami często kryje się o wiele mroczniejsza prawda. Iga – wciąż zagubiona, zmagająca się z przeszłością – nie zawsze podejmuje rozsądne decyzje. Momentami trudno za nią nadążyć, czasem irytuje, innym razem zaskakuje odwagą, której sama w sobie nie podejrzewa. To właśnie jej niedoskonałość sprawia, że trudno przejść obok niej obojętnie – nawet jeśli czasem ma się ochotę nią potrząsnąć. Powieść nie śpieszy się z akcją. Zamiast klasycznego tempa kryminału, mamy tu bardziej opowieść o pęknięciach – w ludziach, w relacjach, w iluzji bezpieczeństwa. Niektóre postacie są niepokojąco autentyczne, inne może zbyt przerysowane, ale razem tworzą środowisko, w którym prawda nie zawsze ma rację bytu. „Gonitwa o życie” zostawiła mnie z refleksją, że czasem największa walka nie toczy się z mordercą, tylko z samym sobą – i że dojście do prawdy potrafi kosztować znacznie więcej niż się wydaje.