Warszawska garsoniera

"Warszawska garsoniera" stanowi drugą część sagi klonowego liścia. Pierwszą jest " Łódzka przystań". Moim zdaniem ta druga część jest zdecydowanie ciekawsza niż część pierwsza. O ile pierwsza część "Łódzka przystań" przenosiła nas do lat 40, 50 i 60 tych ubiegłego stulecia i skupiała się na wojennych i powojennych losach Stefani Rudzkiej, o tyle część druga przenosi nas do epoki Gierka i Jaruzelskiego i przedstawia losy dzieci Stefani Rudzkiej - Weroniki i Antoniego. Tym razem mam wrażenie, że historia jest bardziej dynamiczna, ciągle się coś dzieje. Nie brak tu małżeńskich zdrad, wielkich miłości, rodzinnych kłopotów. Słowem samo życie. Książka może podobać się tym, którzy coś niecoś pamiętają z rzeczywistości PRL, epoki cinkciarzy , badylarzy, Pewexu, octu i musztardy w sklepach. No i ponownie chcieliby poczuć klimat tych lat, może czas swego dzieciństwa lub młodości. Natomiast tym , którzy tego czasu nie znają książka może przybliżyć nieco tę minioną epokę, która jak każda miała swoje blaski i cienie. Dodam, że zanosi się na kolejny tom tej sagi, ponieważ autorka pozostawia nas w pewnym zawieszeniu i wyraźnie odsyła nas do następnego tomu.