Córka Racheli

„Córka Racheli” to druga część cyklu „Dama w kapeluszu”, dzięki której poznajemy dalsze losy Apolonii i jej przyjaciół. Pierwsza część kończy się z początkiem II wojny światowej, kiedy to do pracowni kapeluszy Apolonii Chryniewskiej przychodzi jej dawna klientka, Żydówka Rachela Weiss. Błaga ona Polę o wyświadczenie jej nietypowej przysługi. Prosi, aby ta zaopiekowała się jej córeczką - Adą, aby uchronić ją przed gettem, do którego przenoszeni są wszyscy mieszkańcy Łodzi żydowskiego pochodzenia. Życie w Litzmannstadt (Łodzi),która stał się tak zwanym Krajem Warty, nie żyje się łatwo. Coraz trudniej jest zdobyć żywność, wprowadzona jest godzina policyjna, na ulicach często zdarzają się łapanki ludności cywilnej, w lasach lićmierskich dokonywane są zbrodnie na łódzkiej inteligencji. Najtrudniej jednak żyje się stłoczonym w łódzkim getcie Żydom. Mimo ogromnego strachu i odpowiedzialności wynikającej z ukrywania małej Ady, Apolonia stara się nadal prowadzić salon z kapeluszami. Nie przynosi on, co prawda, takich dochodów jak przed wojną, ale pozwala na pozyskanie chociaż niewielkich funduszy na przetrwanie. Klientkami Poli są obecnie mieszkające w Litzmannstadt Niemki, lub Polki – utrzymanki niemieckich oficerów. Nie jest to dla niej komfortowa sytuacja, ale chcąc przeżyć, obsługuje wszystkie klientki bez wyboru. Mimo, że Ada ukrywana jest na strychu nad mieszkaniem Poli i nie wychodzi właściwie na zewnątrz, przypuszczalnie któryś z sąsiadów donosi o prawdopodobnym ukrywaniu przez Chryniewską żydowskiego dziecka. Podczas przeszukania przez Niemców domu, na całe szczęście, nie udaje im się odnaleźć dziewczynki. Jednak dla Poli staje się jasne, że koniecznie musi znaleźć inne schronienie dla pozostawionego pod jej opieką dziecka. Z pomocą przychodzą jej przyjaciele – Mania, Helena i Marcel, którzy narażając swoje życie, pomagają znaleźć dziewczynce bezpieczną kryjówkę i opiekę aż do końca zakończenia wojny. Aby chronić życie dziewczynki przyjaciele na jakiś czas muszą się rozdzielić. Pola z Marcelem i opiekuńczą Panią Władą pozostają w Łodzi. Manię, Helę i Adę wojenna zawierucha i chęć spokojnego doczekania końca wojny zmusza do wyjazdu na wieś nieopodal Łodzi. Czy uda się Poli i jej oddanym przyjaciołom uchronić Adę przed bestialstwem ze strony najeźdźcy? Czy nie dosięgną ich konsekwencje za pomoc żydowskiej dziewczynce? W życiu osobistym Apolonii, mimo wielu dramatycznych sytuacji, których jest uczestniczką, zachodzą niespieszne zmiany. Kobieta długo opłakiwała zmarłego męża i przeżywała po nim dotkliwie okres żałoby. Jednak, kiedy w jej życiu pojawia się po raz kolejny Ignacy Zapolski, serce jej mocniej zabiło. Nie jest ona, co prawda, przygotowana na nowy związek, ale bardzo ceni sobie towarzystwo i opiekę mężczyzny. Gdy ten, pewnego dnia znika bez śladu, Pola po raz kolejny doświadcza poczucia ogromnej straty. Czy los tych dwojga pozwoli im na ponowne skrzyżowanie ich życiowych dróg? Anna Stryjewska, dzięki swoim umiejętnościom pisarskim i ogromnej empatii doskonale oddała w „Córce Racheli” dramatyzm wojennych czasów oraz całą gamę emocji towarzyszących bohaterom powieści. Stworzone przez nią postaci okazali się być ludźmi wielkiego serca, którzy potrafili narazić swoje życie, aby przeciwstawić się nieuniknionemu losowi, który spotkałby Adę, gdyby nie ich poświęcenie. Trudno mi się rozstawać bohaterami cyklu „Dama w kapeluszu”, przeżyłam z nimi wiele dramatycznych, ale i radosnych chwil. Mimo, iż zdaję sobie sprawę, że fikcyjne postaci, pragnęłabym mieć grono tak sprawdzonych i oddanych przyjaciół. Wierzę, że ich powojenne losy będą im przychylne, a oni sami pozostaną przyjaciółmi na zawsze.