W zasadzie niegroźna

Ostatnia piąta część przygód Artura Denta dorównywała poziomem poprzednim. Może trochę jej brakowało do kultowej części pierwszej „Autostopem przez Galaktykę”, ale i tak była całkiem dobra. Plusy: - specyficzny styl pisania Adamsa; - opis „co doczepić do ręcznika”; - życiowe doświadczenia Tricii; - wątek z pojawieniem się „krewnej” Artura; - absurd goni absurd, niemożliwe krzyżuje się z nieprawdopodobnym; - czasami „zrywanie boków” do łez. Minusy: - całkowite zdezorientowanie czytelnika, poprzez dużą ilość absurdów, bo nie wiadomo w końcu już kto z kim, gdzie i kiedy, dlaczego itp., Jak pisałem przy poprzednich częściach, styl pisania Adamsa trzeba po prostu polubić. Podsumowując – całość warta przeczytania. Szkoda, że to już koniec. Pozostała tylko jedna kwestia. Jakie jest pytanie, na które odpowiedź brzmi "42"?