W grze

Jedna z najbardziej absurdalnych oraz rozczarowujących pozycji dostępnych na rynku. Jerzy Brzęczek namaszczony przez kibica na drugiego Kazimierza Górskiego. Stek bzdur wypisanych w formie prowokacji i lania wody w stylu Stephena Kinga, tyle, że zamiast wodopoju procentowego otrzymujemy alkohole niezgody na to, by deprecjonować trenera reprezentacji narodowej w kopanej. Jak można pisać książkę o człowieku, który nic z Polską kadrą nie osiągnął, a jest w oczach pani Małgosi legendą, która miała okazję zagrać z Hiszpanią na igrzyskach olimpijskich. Co to za wyróżnienie? Bo co? Zobaczył Pepa Guardiolę na boisku? Give me a break. Próba demaskowania widzów przed ekranem czy na trybunach, ale to przerażająca historia o nieporozumieniach i nieznajomości futbolu. Bo ktokolwiek, choć w minimalnym stopniu interesuje się tą dyscypliną sportową, nie powie, że Jerzy Brzęczek jest kontynuatorem tamtej myśli szkoleniowej. Nie mówiąc o tym, że grał na piłkarskich peryferiach, z dala od dużych lig i wielkich wyzwań w Europie. Co gorsza, mroczny pijar selekcjonera Polski bardzo mocno podupadł koneksjami rodzinnymi, dlatego nie zabrakło wywiadu z Błaszczykowskim. Ale to wszystko na nic, to rzecz nieprzyjemna, brudna i niewiarygodnie przekręcona - autorka ma żale, że krytykują Brzęczka za decyzje czy wyniki, no ale przepraszam bardzo, gdybym miał wybierać, kogo bym sobie życzył na stanowisku trenera - Brzęczek byłby trzydziesty w kolejce. Nie ma to jak pisać książki o facecie, który jest w trakcie swojej przygody menedżerskiej i mówić innym co mają myśleć. Co, nie mają własnych przemyśleń i własnych pomysłów na zespół? Brzęczek w ,,Grze'', to karykatura ludzkiej godności, obawiam się, że selekcjoner niepotrzebnie podpisywał się pod słowami autorki, bo robi mu krzywdę, jak krzywdę czyni czytającym czy osobom związanym ze sportem. Dwie gwiazdki za to, że miałem ubaw i kilka razy parsknąłem śmiechem z niedowierzania, jakie głupoty można wyczytać w oczach ,,kibica'', który nie zna się na piłce nożnej i uważa, że robienie legendy z ,,nikogo'' jest prawidłowe. Skandaliczne, prowokacyjne, tak miało być w założeniu, a wyszło amatorsko, niechlujnie i przede wszystkim żenująco wstydliwie.