Toksyczni

„Młody gangster. Emerytowany glina.” Już w opisie mamy zapowiedź dwutorowości wątku. Mamy też zapowiedź tajemniczych informacji. A przecież nie od dziś wiadomo, że kto ma wiedzę, ten ma władzę. Zapowiada to, potencjalnie, pogoń za króliczkiem. Jak harty, spuszczone ze smyczy, wszyscy puszczą się w wyścigu po teczki. Może być jeszcze inna wersja – gdy wiedza jest zbyt gorąca, to jak rozgrzany węgiel w dłoni, będzie nas ranić i będziemy chcieli jej się pozbyć. No i na tym konflikcie dążenia unikania zbudowana jest pełna nieprawdopodobnych wręcz zbiegów okoliczności relacja pisarza o przygodach kibola Seby Ultrasa i emerytowanego komisarza Nowickiego, niespójnych w każdym calu swojej metaegzystencji. Książka, która po premierze nie miała spektakularnego sukcesu. Dowiedziałem się o niej przy okazji czytania artykułu o tegorocznych nominacjach do Nagrody Wielkiego Kalibru. Nominacja, i jeszcze do „wielkiego”, zobowiązuje. U mnie, po przeczytaniu, jednak afekt pozostaje płaski, dostosowany do sytuacji. Dla mnie bez szału. Natomiast dla miłośników autora pewnie szał ciał, więc wszyscy zadowoleni.