Moje wielkie, greckie morderstwo

Przyznam szczerze, kiedy pierwszy raz sięgnęłam po „Moje wielkie, greckie morderstwo”, byłam sceptyczna. „Komedia kryminalna? Raczej nie dla mnie.” Na początku naprawdę miałam ochotę odłożyć książkę. Dialogi wydawały się przekomarzaniem się bez końca, bohaterowie trochę przesadzeni, a ja patrzyłam na to wszystko i myślałam: „Serio? To ma być zabawne?” I w jednej chwili wszystko się zmieniło. Śmiech zaczął pojawiać się coraz częściej, niepostrzeżenie wciągając mnie w wir wydarzeń. Najpierw lekko się uśmiechałam przy dialogach, potem parskałam cicho, a w końcu śmiałam się na całego. Postacie tutaj to absolutny majstersztyk. Każdy ma swoje dziwactwa, tajemnice i kompletny brak umiejętności zachowania powagi w odpowiednich momentach. Ziętek? Z jednej strony rozbrajająco zabawny, z drugiej całkiem bystry, więc zamiast być tylko tłem, często kradnie całe sceny. Pan Tomasz, czyli pisarz, co rusz pakuje się w absurdalne tarapaty i jest w tym tak ludzki, że trudno go nie polubić. Pani Żona i Panna Córka? Ich słowne potyczki i drobne czułości są tak autentyczne, że ma się wrażenie, jakby się podsłuchiwało własną rodzinę na wakacjach. A inspektor Katastropoulos… no cóż, biały garnitur i bose stopy to dopiero początek – on sam jest chodzącą definicją absurdu, od którego nie sposób się oderwać. I wiecie co jest w tym najlepsze? Ta książka naprawdę daje poczucie wakacji – greckie słońce, ouzo, plaża, wesele pełne chaosu i nagle trup w pensjonacie. Wszystko absurdalne, przesadzone, a jednak wciągające i przyjemne. Autor tak świetnie łączy humor z lekkim napięciem kryminalnym, że nie sposób się oderwać. Dziś mogę powiedzieć jedno: „Moje wielkie, greckie morderstwo” to moja letnia bomba śmiechu i radości. To książka, którą chciałabym mieć zawsze pod ręką, gdy potrzebuję poprawić humor, przenieść się na chwilę do Grecji i po prostu dobrze się bawić.