Epidemie i zarazy

„Epidemie i zarazy” to zbiór ośmiu opowiadań takich autorów jak: Andrzej Pilipiuk, Michał Cholewa, Jakub Ćwiek, Rafał Dębski, Anna Kańtoch, Paweł Siedlar, Tomasz Duszyński, Jacek Komuda. „Parowóz” – cenię Pilipiuka, ale ten utwór – jak na mój gust - jest zbyt krótki, choć dostrzegam nie byle jaki potencjał. Tekst sprawia wrażenie szkicu, z którego mogłoby powstać bardzo ciekawe opowiadanie. 5/10 „Ognisko 11” – pomysł raczej banalny, oklepany. Fabuła koncentruje się na walce wojska z epidemią. Pojawia się zagadnienie wyboru mniejszego zła i bohaterskiego poświęcenia. 4/10 „Dom na wzgórzu” – pierwsza połowa dotycząca kwarantanny i zarażenia afrykańskim wirusem Skeltona-Wire’a dawała złudne wrażenie, że tekst okaże się strzałem w dziesiątkę. Tymczasem pomysł na rozwiązanie zagadki był tak głupi i nierealny, że zniszczył całkiem dobre i klimatyczne opowiadanie. 3/10 „Ketew Meriri” – jak dla mnie – najciekawsze z całego zbioru, ale tu mogę być nieobiektywna, bo interesuję się tematem holocaustu; autor Rafał Dębski w nietypowy sposób podszedł do zagadnienia epidemii i zobrazował zarazę nienawiści. 7/10 „Światy Dantego” – oryginalny pomysł, ciekawe zakończenie. Akcja rozgrywa się na stacji badawczej w piekle (!),gdzie grupa naukowców szuka skutecznej szczepionki na ospę krwotoczną, która szaleje na Ziemi. 6/10 „Piwnica” – główny bohater Januszek zupełnie przypadkiem natyka się na przejście między światami odległymi w czasie i trafia do średniowiecznego Krakowa ogarniętego zarazą. 6/10 „Antidotum” – główni bohaterzy poszukują zemsty na zdrajcy i antidotum na wirusa, który poprzez sen kasuje ludziom pamięć. Po przebudzeniu człowiek niczego nie pamięta, nie wie nawet, kim jest. Nowa wizja Polski opanowanej przez Szwarusy. 6/10 „Sześćset cetnarów piekła” – opowieść piracka z motywami horroru, ciekawa i wciągająca, ale miejscami zbyt brutalna. 6/10