Teatro Grottesco

Tchnienie zgniłego mroku, lodowaty powiew psychozy – oto klimat, w jaki Thomas Ligotti wprowadza czytelnika swoich opowiadań. To literatura grozy przywołująca najlepsze jej tradycje z E.A. Poem i H.P. Lovecraftem na czele, jednocześnie mająca w sobie coś z mitycznego nastroju prozy Brunona Schultza. Jeśli słyszeliście, że Ligotti pisze horrory, w żadnym wypadku nie wyobrażajcie sobie czegoś na kształt Kinga i Mastertona, Zapomnijcie o tandetnych horrorowych gadżetach typowych dla tego typu mocnej rozrywki . Jeśli jest to horror, to podbudowany sporą dawką metafizyki, pochylający się nad ciemnymi aspektami bytu. Nigdy wcześniej nie czytałem czegoś podobnego tym pochłaniającym wyobraźnię tekstom. Nigdy wcześniej nie czytałem czegoś tak mrocznego, przekazującego równie pesymistyczną filozofię. Środowisko naturalne tej prozy to małe zapomniane, zaniedbane miasteczka, zaułki podejrzanych dzielnic, rudery i speluny, opuszczone fabryczne hale, podupadłe hoteliki, ciemne, mało uczęszczane galerie – słowem miejsca jak gdyby naznaczone aurą przeklętych, bo takie są najbardziej wymowne, gdy szuka się pejzaży najbardziej eksponujących negatywne aspekty istnienia. Na tym tle poruszają się postacie równie niejasne i podejrzane, jacyś niewydarzeni naukowcy eksperymentatorzy, szarlatani, dziwaczni artyści, performerzy, literaci, cała ta szemrana bohema skorodowana jakimiś ezoterycznymi procedurami. Czegóż nosicielem mogą zatem być tacy protagoniści? Nihilizm Ligottiego jest totalny i nieprzenikniony. Ale właśnie na dnie tego czarnego nihilizmu zakwita osobliwe poetyckie piękno, trudno uchwytne, ale niezaprzeczalne. Pojawia się ono w mrocznych obrazach, niespokojnych wizjach, jakby wyrwanych z koszmarnego snu. Łatwi optymiści beztrosko cieszący się życiem(co zawsze ma swój kres) – chyba nie polubili by Ligottiego. A może właśnie im należałoby tę książkę polecić; niech doznają wstrząsu, jakie wywołuje spotkanie z groźną, acz niepomyślną prawdą.