Syn wiedźmy

„Strata to coś normalnego […]. Wasze nieznaczące życia gasną w mgnieniu oka. I choć wam, ludziom, żadna chwila nie wydaje się właściwa, by odejść, nie zmienicie natury rzeczy.” Druga książka autorki, która wpadła w moje ręce. Nie była tak dobra, jak „Dziewczynka, która wypiła księżyc”, ale mimo wszystko to kawał ciekawej i magicznej opowieści. Autorka ma coś w stylu pisania, co mnie przyciąga i kiedy już zacznę czytać, ciężko jest mi nie myśleć o historii, którą przedstawia. A o czym jest książka? O niewłaściwym chłopcu, który przeżył tragedię, jego rodzice przeżyli tragedię i nie mogą się po niej do końca pozbierać. W dodatku mama chłopca jest Siostrą Wiedźmą i strażniczką najprawdziwszej magii. Jednak nawet magia dobrze wykorzystana nie jest w stanie naprawić całego zła świata. Jest też o dziewczynce, która była kochana i niby jest dalej, ale doskwiera jej samotność i rozczarowanie bliską osobą. Kiedy tych dwoje się spotyka, razem może ocalić świat, a przynajmniej wiele ludzkich istnień. Ale czy się odważą i ile to będzie kosztować ich samych? Interesująca opowieść, napisana ładnym, plastycznym językiem. Jest o przyjaźni, o smutku, o wyrzeczeniach, o tym, co dobre a co złe i jak dokonać swoich własnych wyborów w życiu, bo przecież kiedyś trzeba wyfrunąć z gniazda i zacząć podejmować własne decyzje. I jest też o ślepej wierze w to, co znane, bo tak nam wmówiono, bo tak jest i już koniec kropka. Do tego wszystko okraszone pradawną magią, która nie wiadomo, czy jest pożyteczna, czy wręcz przeciwnie. Przez książkę płynęłam sprawnie, były momenty wzruszeń, były i takie nieco pozbawione magii i najzwyklejsze. Minus za duży spoiler w ilustracji na okładce. Od siebie książkę polecam, bo to naprawdę opowieść z baśniowym i nietuzinkowym klimatem.