Dziewczynka, która wypiła księżyc

Nie lubię czytać książek dla dzieci. Często są infantylne, zbyt proste, bezsensowne, szczególnie wydaje mi się w ostatnich latach. Bajki zrobiły się po prostu głupie, nie mające żadnego morału, żadnej wartości. Na ogół jednak kocham oglądać bajki, Disney, Dreamworks oraz inne wytwórnie, które produkują animowane światy, sprawiają mi wiele radości. Tak. Kocham grzebać w historii, rozkładać ją na czynniki pierwsze i wyciskać z niej samą esensję, kwintesensję - to co najbardziej piękne i wartościowe. Gdyby nie Sandra właściwie nie poznałabym "Dziewczynki, która wypiła księżyc". Ani piękna okładka, ani chwytliwy tytuł, ani też ciekawy blurb nie sprawiłyby, żebym po nią sięgnęła. To by była WIELKA strata. Czytałam tę książkę długo. Nie wypiłam jej jak Luna księżyc, o nie, nie. Delektowałam się każdą stroną, każdym słowem i rozpływałam się w tej opowieści. MAGIA. O tak, to była czyta magia, czysta przyjemność czytania. Historia opowiada o wiedźmie i o dziewczynce, i o potworze, i o smoku co był malutki (jak Muszu z Mulan),ale wiedział, że jest olbrzymem, i o szalonej kobiecie, która nie mogła się pogodzić z utratą dziecka. Ale przede wszystkim jest to opowieść o miłości, takiej prawdziwej, poruszającej serca. Miłości rodzinnej, miłości dobrej i pobudzającej do działania, miłości pełnej poświęceń. Świat jest magiczny. Wioska zasnuta mgłą i smutna, bo jest dręczona przez wiedźmę. Nad wioską wznosi się wieża, w której mieszkają siostry służące ludziom swoją mądrością. I jest też las, w którym mieszka straszliwy potwór z bagien, smok oraz sławna wiedźma. Mieszkańcy wioski poświęcają swe najmłodsze dzieci, by przebłagać wiedźmę, czemu? Tak kiedyś powiedziano, lecz nikt nie widział wiedźmy, jej gniew wisi nad nimi niczym fatum, ale nigdy ich bezpośrednio nie dosięga. Kim jest wiedźma? Tego nie wie nikt. Czemu jest zła? Nie wiadomo. Bohaterowie są cudowni. Xan to taka dobra dusza, prawdziwa babunia, która robi wszystko dla najbliższych. Poczciwa, dobra dusza, będąca dla innych pociechą, podporą, bez względu na konsekwencje. Glerk filozof, sceptyczny i opanowany, jest równocześnie świetnym uzupełnieniem wiedźmy i nadpobudliwego, gadającego smoka. Luna, która swoją dzieciencą beztroską podbija serce. Każdy z tych bohaterów wnosi wiele do historii. Sama fabuła może nie jest jakaś porywająca. Może nie jest jakaś nadzwyczajna. Jestem przekonana, że niektóre fakty mogą dla niektórych być tak oczywiste i podane na talerzu, że domyślą się o co będzie szło od razu. Może nie ma epickiego zakończenia, ale jest tak cudownie ciepła i magiczna, że naprawdę aż żal się z nią nie zapoznać. Nie będę jej streszczać. Dla mnie było niezwykłe odkrywanie jej kawałek po kawałku, dopasowywaniu legend opowiadanych w wiosce, do wydarzeń, które czytałam. Toteż i dla Was zostawiam tę przyjemność. "Moja miłość się nie dzieli. Ona się mnoży." Zakochałam się, w tym cieple, w bohaterach, w opowieści. Wzruszałam się niejednokrotnie, przeżywałam tę historię jak mała dziewczynka, a na końcu się po prostu popłakałam. "Bolało ją gardło. Bolała ją pierś. Miłość bolała. Więc dlaczego była szczęśliwa? Świat jest dobry. Leć, przekonaj się." Naprawdę to przepiękna opowieść, którą polecać będę każdemu. Nie jest ona dla każdego, nie mówię, że KAŻDY z miejsca się w niej zakocha. Ci, którzy mają tą dziecinną wrażliwość (trochę jak ja),napewno dostrzeżą wiele dobra, wiele prawd w tej opowieści. Dodam jeszcze tylko, że lektorka, która czyta audiobooka odwaliła kawał dobrej roboty. Ona sama czaruje tę opowieść, więc jak będziecie mieli możliwość poznajcie "Dziewczynkę, która wypiła księżyc" właśnie przez audiobook. Jest cudnie wykonany. Ja oczywiście kupiłam sobie potem egzemplarz, musiałam mieć to na półce, ale polecam sięgnięcie po audio. Jest mega.