Syn Wiatru. Bękart

Jeżeli znacie twórczość Anny Stryjewskiej, to domyślacie się zapewne, że lektura jej najnowszej powieści, podobnie jak tych wydanych wcześniej, dostarczy czytelnikom wielu wzruszeń, a opowiedziana w niej historia poruszy nawet mało wrażliwe serca. Dlatego przygotowanie chusteczek na otarcie łez, które zapewne popłyną podczas lektury, jest po prostu konieczne. W powieści „Syn wiatru. Bękart” autorka po raz kolejny przenosi nas do Łodzi. Z tym miastem Pani Anna od lat związała swoje osobiste życie, w tym mieście (lub jego okolicach) toczy się także akcja wielu jej powieści. Tym razem poznamy bliżej zachodnią część Łodzi, a konkretnie osiedle Złotnie, a w czasie przeniesiemy się do lat 80 tych ubiegłego wieku. Anna Stryjewska rozpoczyna swoją powieść bardzo dramatycznym wydarzeniem, które zmienia na zawsze życie, 2 letniego wtedy, Szymusia. A czytelnik, po raz pierwszy otrze łzy wzruszenia, czytając o rozpaczliwym, spowodowanym tęsknotą, płaczu malucha. „Syn wiatru. Bękart” to historia osieroconego przez matkę i nie znającego biologicznego ojca, Szymona Gołębiowskiego. Opiekę nad chłopcem przejęła jego babcia Józefa, która co prawda zapewnia chłopcu wikt, opierunek i dach nad głową, ale nie potrafi okazać mu ciepła i miłości. Wychowywany jest on w skromnych warunkach, nie obce są mu nałożone na niego obowiązki domowe, ani wprowadzona przez babcię dyscyplina. Chłopiec spędza dużo czasu wśród kolegów, choć w zawieraniu nowych znajomości przeszkadzają mu kompleksy. Męskim wzorcem dla Szymka jest wujek, z którym chłopiec jest bardzo związany emocjonalnie. Kiedy Szymek zostaje na świecie całkiem sam, trafia do domu dziecka przy ul. Aleksandrowskiej. Tam doznaje wielu przykrości ze strony rówieśników, ale też zyskuje przyjaciół. Ale to nie ostatnia radykalna zmiana w życiu nastolatka... Kilku lat życia Szymka, które śledzimy na kartach powieści, opisują nam okres przemian związanych z kształtowaniem się tego młodego człowieka. Mimo, że dorastał pod opieką wymagającej i zimnej uczuciowo babci, wyrósł on na chłopca wrażliwego, spokojnego, uprzejmego, potrafiącego cieszyć się z małych rzeczy, takich jak nowe buty czy piłka. Potrafił on także docenić każde dobre słowo lub czuły gest skierowany w jego kierunku. Szymka nie sposób nie polubić, to mądry, empatyczny, młody człowiek, któremu jednak trudno zrozumieć swoją wyjątkową sytuację życiową. Nie pojmował dlaczego bywał wyśmiewany, nazywany bękartem, dostrzegał, że jego rodzina (on, babcia i wujek),odbiega od modelu rodziny jego rówieśników. Szymek próbował dotrzeć do jakichkolwiek informacji o swoich rodzicach, o swojej przeszłości, której nie pamięta. Jednak zarówno babcia jak i wujek unikali udzielenia mu satysfakcjonujących go i ważnych dla niego odpowiedzi na zadawane pytania. Przez co czuł się niepełny, jakby nie miał swojej historii. Z Szymonem rozstajemy się w trudnym dla niego momencie życiowym, kiedy to doświadczył i bardzo przeżył nielojalność dwojga bardzo mu bliskich osób. Mam jednak nadzieję, że jego wewnętrzna siła, hart ducha i wsparcie ludzi życzliwych przyczynią się do tego, by mógł cieszyć się niebawem szczęśliwą przyszłością. „Syn wiatru. Bękart” to przepięknie opowiedziana historia, którą czyta się cały czas trzymając kciuki za przychylność losu dla tego młodego, wartościowego mężczyzny. Dlatego też niezmiernie cieszy mnie zapowiedź autorki o powstającej kontynuacji losów Szymka. Będę wypatrywała jej z niecierpliwością :)