Stolik z widokiem na Kreml

O jej, ależ smutna to była książka. Pełna żalu po stracie czegoś bardzo ważnego i kogoś, za kim będzie tęsknił. Reszka dostrzega, że cos się skończyło, relacja się urwała i już nie ma szansy na naprawę tejże. Wybrzmiewa, jak to łatwo jest akceptować i tolerować czyjeś poglądy przy biesiadnych stolach. Język wypowie wszystko i, póki nic się nie dzieje, w pełni ta różnicę zdań można akceptować. Ale… Co się dzieje gdy za poglądami wyrażanymi werbalnie pójdą czyny? Może też to jest lekcja dla populistycznej wszechobecnej tolerancji, że każdy wszystko może i najbardziej piętnowany jest ten który mówi, ze jednak może nie wszystko można. Przy czym nie zarzucajcie mi skrajności poglądowej, gdyż zawsze jestem zwolennikiem „złotego środka i zdrowego rozsądku”. Zbiór pozornie chaotycznych wspomnień z różnych okresów i różnych pobytów przypomina mi takie opowieści o „nieżyjącym” na stypach. Jak ktoś nagle się odezwie: „a pamiętacie jak?”. No właśnie, a pamiętacie jak była Rosja, której już nie ma. A tajemnicza M., czy nie ma tu zbieżności pierwszej litery ze stolicą Rosji – Moskwą? Może. Podsumowując nie mogę rozstać się z wrażeniem, że „Stolik…” jest listem pożegnalnym do Moskwy… A przez to jest jaki jest, gdyż zawiera treści osobiste i dla autora intymne, jak w ostatnim namiętnym pocałunku, gdy ukochana wraca do swojego byłego…