Czarni

Książka wywołała u mnie mieszane emocje. Z jednej strony brawo za reportaż. Jak i poprzednie książki, tak i ta, opiera się na rozmowie a nie na własnych interpretacjach. Pokazane jest podejście danej grupy społecznej (zawodowej?) do własnych trudnych tematów. Wymaga to sporo cierpliwości ze strony dziennikarza, ale też nie lada odwagi ze strony współrozmówców. W konsekwencji mamy też przedstawiony wycinek rzeczywistości i nam samym pozostaje poddać go własnej ocenie. Właśnie to jest największym atutem książki, sam Autor unika stronniczości pozostawiając Czytelnika z pytaniami otwartymi, a nie sugerując kierunek myślenia. Z drugiej strony - zmęczenie. Zmęczenie tematami około kościelnymi. No bo ile można, ile? W zasadzie nic nowego. Natomiast przedstawiana rzeczywistość wywołuje permanentny smutek. No bo jak ładnie na poziomie teologicznym wprowadza się w życie dyskryminującą zasadę: "co można wojewodzie...". Społeczeństwo co raz mniej angażuje się w życie Kościoła jako instytucji? Możliwe, chociaż niekoniecznie jest to związane z brakiem wiary. Jak dla mnie, raczej z brakiem zaufania. Ale to już moja przestrzeń, moja ocena. Odnośnie jakości pracy autora, to się powtórzę - brawa. I same plusy za daną literaturę faktu, szczególnie za fakty. I z zainteresowaniem będę śledził, jaka grupą społeczną Pan Paweł zajmie się następnym razem (a może już się zajmuje?).